ပုခက္လႊဲတဲ႔လက္အစံုဟာ ကမၻာကို အုပ္စိုးႏုိင္သတဲ႔။
ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မဟာ ပုခက္လႊဲတဲ႔လက္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္သလုိ ေနာက္ထပ္ ကမၻာကိုအုပ္စိုးႏိုင္မယ္႔ လက္တစ္စံုကိုလည္း
ေလာကၾကီးအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးထားခဲ႔ႏိုင္ပါျပီ။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေမေမနဲ႔ကၽြန္မ အသက္သံုးဆယ္ကြာသလို သမီးနဲ႔ကၽြန္မကလည္း အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ကြာပါတယ္။
ဒီေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ မ်ိဳးဆက္သံုးဆက္က ႏွစ္သံုးဆယ္စီကြာတယ္ေပါ႔။
ကၽြန္မတို႔သားအမိမွာ ေမေမက ကၽြန္မထက္ ပိုေတာ္ပါတယ္။
ဥာဏ္ပညာေရာ၊ လံု႔လ၀ီရိယေရာ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေရာ၊ စိတ္ေစတနာမွာပါ ကၽြန္မက အေမ႔ကို တစ္ခုမွမမီခဲ႔ပါဘူး။
ေမေမက ဆရာ၀န္ဆိုေတာ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေစတနာႏွလံုးသား၊
ဂရုဏာစိတ္ထား၊ အၾကင္နာခြန္အားေတြကို ကေလးဘ၀ကတည္းက ကၽြန္မ
ေလးစားအားက်ခဲ႔ရတာပါ။
ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မက ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာခဲ႔ပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ ဥာဏ္ပညာၾကီးတာ၊ အဖိုးတန္တာလို႔ ကၽြန္မ ဆုိလုိတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ ရည္သန္ခဲ႔တဲ႔၊ အားက်ခဲ႔တဲ႔၊ လက္ပြန္းတတီးရွိခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို
ျဖစ္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္တဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ညံ့တယ္လို႔ ၀န္ခံခ်င္ရံုသက္သက္ပါ။
လံုေလာက္တဲ႔ လံု႔လ၀ီရိယ မရွိဘဲနဲ႔ေတာ႔ ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တကၠသိုလ္၀င္အမွတ္စာရင္းမွာ
အျမင္႔ဆံုးျဖစ္ေနတဲ႔ ေဆးတက္ၠသိုလ္ကို ၀င္ဖို႔ ဘယ္လြယ္ပါ႔မလဲေလ။
ကဲ...ဆရာ၀န္ မျဖစ္ေတာ႔ပါဘူးတဲ႔။ ဘ၀ရပ္တည္ေရးအတြက္ ဘာအလုပ္လုပ္မလဲ။
တကယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ ဆရာ၀န္။ မျဖစ္ေတာ႔လည္း ကၽြန္မ ေစ်းေရာင္းတာေပါ႔။
တကယ္ကိုင္ခ်င္ခဲ႔တာက ေဆးထုိးအပ္။ ကုိင္ခြင္႔မရွိေတာ႔လည္း ကေလာင္စြဲမွာေပါ႔။
ကၽြန္မ ကေလးဘ၀ကတည္းက ေဆးထိုးအပ္ေတြနဲ႔ ေဖာ႔တံုးေတြ၊ အရုပ္ေတြကို ေဆးထိုးတမ္းကစားခဲ႔သလုိ၊
ကိုယ္တုိင္ဇာတ္လမ္းထြင္ထားတဲ႔ ပံုျပင္ေတြနဲ႔ ေမာင္ေလးေတြကို ပံုေျပာတမ္းကစားခဲ႔ပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မေလးတန္းႏွစ္၊ အသက္ကိုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ
ေ၀းလံေခါင္သီတဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္က ျမိဳ႕ေသးေသးေလးကို မိဘေတြ အလုပ္တာ၀န္နဲ႔
ေရႊ႕ေျပာင္းရာမွာ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြလည္း လိုက္သြားခဲ႔ရတယ္။
အဲဒီအရပ္မွာက အရင္ျမိဳ႕မွာလို ဖတ္ေနက် ေရႊေသြးတို႔၊ ေတဇတုိ႔၊ မိုးေသာက္ပန္းတို႔ ၀ယ္မရပါဘူး။
ပံုျပင္စာအုပ္ဆုိတာလည္း ေ၀လာေ၀း။ စာၾကည့္တိုက္ေလးရွိေပမယ္႔ လူၾကီးစာေပေတြကလည္း လက္လွမ္းမမီေသးတဲ႔
အရြယ္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔ စာသိတ္ငတ္ခဲ႔တယ္။
ဒါေပမယ္႔ အဲလုိ ကေလးအတြက္စာအုပ္ ရွားပါးခဲ႔လုိ႔လည္း အဲဒီအရြယ္မွာပဲ ကၽြန္မ ဆရာသိန္းေဖျမင္႔ရဲ႕ ပုလဲဧကရီ၀တၳဳကို
စဖတ္မိတာပါ။
ကၽြန္မကမွ ကေလးစာေပမရွိလည္း ရွိတဲ႔၀တ္ၱဳေတြ
မမီမကမ္းဖတ္လို႔ရေသးတယ္။ ကၽြန္မေမာင္ကေလးက သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားဆုိေတာ႔
ဖတ္စရာမရွိရွာပါဘူး။ လူၾကီးေတြေျပာျပတဲ႔ ပံုျပင္ေတြကလည္း ၾကာေတာ႔
ဒါေတြခ်ည္းပဲ ထပ္လာပါျပီ။ သူက စိတ္မ၀င္စားေတာ႔ဘူး။ အသစ္ကို ေတာင္းဆိုလာျပီ။
ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လည္း ဖတ္စရာသိတ္မရွိေတာ႔ ေျပာစရာလည္း သိတ္မရွိသလုိ စိတ္ကလည္း ဆာလာတာေပါ႔။
အဲဒီေတာ႔ ကၽြန္မက အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ပါေတာ႔တယ္။
စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုယ္တုိင္ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနတယ္။
ဓားသိုင္းေတြဘာေတြ သေဘာက်တဲ႔ အရြယ္ဆုိေတာ႔ ကၽြန္မက မိန္းမသူရဲေကာင္း
သိုင္းသမားေပါ႔။ လူဆိုးေတြကို တိုက္ထုတ္တယ္။ လူေကာင္းေတြကို ကယ္တင္မယ္။
ကၽြန္မက စိတ္ကူးတည့္ရာ ပံုျပင္ေလးေတြ ဖန္တီးျပီး စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးသေလာက္ ေမာင္ေလးကို ေလွ်ာက္ေျပာျပပါတယ္။
သူကလည္း ကၽြန္မရဲ႕သူရဲေကာင္းပံုျပင္ေတြကို သိတ္သေဘာက်တာေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ သူက ပံုျပင္ျပီးသြားလို႔ သူေက်နပ္အားရသြားျပီဆိုရင္ ကၽြန္မကို ေမးတတ္တာက အဲဒါ ဘယ္စာအုပ္ထဲက ပံုျပင္လဲ။
ဘယ္သူေျပာျပတာလဲ..တဲ႔။ ကၽြန္မက ငါ ကိုယ္တုိင္ စိတ္ကူးယဥ္ထားတဲ႔ ပံုျပင္လုိ႔ေျပာေတာ႔ သူမယံုဘူး။
ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္တုိင္ေျပာ ပံုျပင္ေတြကို ခဏခဏ ေတာင္းဆိုခံရေတာ႔တာပဲ။
ဆိုလိုတာက စာေရး၀ါသနာဟာ ငယ္ကတည္းက လက္နဲ႔မေရးျဖစ္ေသးခင္ အဲလို
စိတ္ကူးနဲ႔ ပါးစပ္ေျပာ ေျပာျပီး ႏႈတ္ေရး ေရးခဲ႔မိတယ္ဆိုတာပါ။ ဒါဆိုရင္
ငယ္ဘ၀ကတည္းက ၀ါသနာနဲ႔ ဗီဇက ျပေတာ႔ျပေနျပီေပါ႔။
ဒီလုိနဲ႔ ေစ်းေလးေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္ေရာင္းျပီး
စာေလးမေတာက္တေခါက္ ေရးရာမွာလည္း ကၽြန္မက အေမ႔ေလာက္ ေလာကအက်ိဳးကို
သယ္ပိုးႏိုင္တယ္လို႔ မထင္မိေသးပါဘူး။ ကၽြန္မ တာ၀န္မေက်ေသးပါဘူး။
ေမေမက အခု အသက္ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါျပီ။ ေတာ္ရံုဖ်ားနာတာေလာက္ကို
ေဆးေသာက္ျပီး အသြားအလာမပ်က္၊ ကဂ်ီကေဂ်ာင္မက်ဘဲ တစ္ေနကုန္ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔
သူ႔၀တ္ၱရားေတြကို သူ ေဆာင္ရြက္ေနႏုိင္တုန္း။
ကၽြန္မက အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္။ သြားေလးကိုက္ရင္ေတာင္ အေမ႔ကိုတမ္းတျပီး ဖုန္းဆက္ခ်င္ေသးတယ္။
ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္အေမ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဖ်ားလိုက္တာကို တစ္လမ္းေက်ာ္က သမီးက
ေနျပန္ေကာင္းလုိ႔ သံုးေလးရက္ၾကာမွ သိရတယ္။ သမီးသြားကိုက္ေနရင္ အေမက
ဖုန္းဆက္ျပီး သတိတရေမးႏိုင္တယ္။ ေနမေကာင္းဘူးၾကားရင္ ခ်က္ခ်င္း
အိမ္ေရာက္လာတတ္တယ္။ ဆရာ၀န္ပီပီ ေဆးထိုးမလား၊ ေဆးေသာက္မလား၊ သူက
ညႊန္ၾကားဖို႔အဆင္သင္႔...။
ကဲ.. မိသားစုအေပၚမွာလည္း အရည္အေသြးေတြ ဘယ္ေလာက္ကြာလုိက္သလဲ။
ခု.. ကၽြန္မအေမ ပင္စင္ယူျပီးတာ ၾကာပါျပီ။ ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းေလးလည္း လူနာက်ဲသြားျပီ။
အိုျပီးကိုး။ “ သမားဆုိ အုိမွ ” ဆုိေပမယ္႔ ခုေခတ္က အထူးကုဆရာ၀န္ေတာင္မွ ႏုိင္ငံျခားကယူလာတဲ႔ ဘြဲ႕ေတြနဲ႔မွ အထင္ၾကီးခ်င္ၾကတာေလ။
ဒါေပမယ္႔ ေမေမက သူ႔ေစတနာကို အဆက္ျပတ္မခံပါဘူး။ ေဆးရံုမွာ
မကုရေတာ႔ဘူး။ လူနာက သူ႔ေဆးခန္းကိုလည္း သိတ္မလာေတာ႔ဘူးဆုိေတာ႔ သူက
လူနာရွိရာကို သြားပါေတာ႔တယ္။
ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ပရဟိတ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆးခန္းေလးမွာ မနက္တုိင္း ေစတနာ႔၀န္ထမ္းအျဖစ္ ကုသုိလ္သြားလုပ္တာပါ။
မရွိဆင္းရဲတဲ႔ လူနာေတြကို သူတတ္ထားတဲ႔ပညာနဲ႔ သက္သာေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေစတနာေကာင္းႏုိင္တုန္းပဲ။
အဲဒီေဆးခန္းမွာ ေမေမ လုပ္ျဖစ္သြားပံုက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကုသိုလ္ေရးေလးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနခဲ႔ပါတယ္။
တစ္ရက္... ကၽြန္မတို႔စံုတြဲ မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကေတာ႔
ဘုရားၾကီးကိုသြားတဲ႔လမ္းထိပ္မွာ ပီတိေဆးခန္း (ပရဟိတေဆးခန္းေလး)အတြက္
လွဴဒါန္းထားတဲ႔ တစ္ေန႔တာ ေဆးဖိုးကုန္က်ေငြတန္ဖိုးရယ္၊
အလွဴရွင္နာမည္ေတြရယ္ကို ေရးျပီးခ်ိတ္ထားတဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလးကို သြားေတြ႔ပါတယ္။
ေနာက္ရက္ေတြမွာ အဲဒီေနရာကုိေရာက္တုိင္း ကၽြန္မက အလွဴရွင္ေတြကို
ေမာ႔ေမာ႔ဖတ္ျပီး သာဓုလည္းေခၚရင္း စိတ္ထဲမွာလည္း ကိုယ္တုိင္လွဴခ်င္စိတ္က
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ရင္႔သန္လာပါတယ္။
မကြယ္မ၀ွက္တမ္းေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔လက္ထဲမွာ ဘတ္ဂ်တ္အင္အားက သိတ္မေတာင္႔တင္းပါဘူး။
ဒါေပမယ္႔ ေန႔တိုင္း ၾကည့္မိတိုင္း တိုးတိုးလာတဲ႔ သဒ္ၵါတရားက ကၽြန္မကိုတျခားေနရာေတြမွာ ျခိဳးျခံလိုက္ျပီး ကုသိုလ္ေရးမွာ
စိတ္ပိုပါေစဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ႔ပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာ... ကၽြန္မတို႔အလွဴကေလး ျဖစ္ေျမာက္သြားေတာ႔ ကၽြန္မက
မိဘေတြကိုလည္း သာဓုေခၚႏိုင္ေအာင္ သြားေျပာရင္း
နိဗ္ၺာန္ေဆာ္ပါလုပ္လုိက္ပါေလေရာ။
ဒီလုိပဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆးခန္းေလးရွိေၾကာင္း၊ အလွဴေငြေလး
သြားလွဴလာခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေငြအင္အားမေတာင္႔တင္းလို႔ စိတ္တုိင္းက်
မလွဴႏုိင္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ကၽြန္မ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ႔တာ ဒီတစ္ခါေတာ႔
ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိေၾကာင္း၊ ဆရာ၀န္သာျဖစ္ရင္ ပီတိေဆးခန္းေလးမွာ
လုပ္အားအလွဴသြားေပးခ်င္လွေၾကာင္း...။ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔ ေျပာမိပါတယ္။
ေနာက္ မၾကာမီမွာပဲ ပီတိေဆးခန္းေလးကို ေဖေဖနဲ႔ေမေမလည္း ေငြသြားလွဴၾကတယ္။ လွဴလာျပီး မၾကာခင္ေတာ႔ ေမေမက
အဲဒီေဆးခန္းေလးမွာ ကုသိုလ္ျဖစ္ ေဆးသြားကုေပးမယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။ ေဖေဖကလည္း အိမ္ကေဆးခန္းမွာ သူ႔တႏုိင္ေလး ကုသိုလ္ျဖစ္ ေဆးကုေပးေနတာကိုး။
ကၽြန္မေလ ၀မ္းသာလုိက္တာဆုိတာ...။ ေမေမ႔ကိုလည္း သာဓုအၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚျပီး ခ်ီးက်ဴးစကားေတြ ေျပာမိပါတယ္။
ပုခက္လႊဲတဲ႔လက္တစ္စံုက အသက္သာၾကီးသြားတာ။ ကမ္ၻာေလာကၾကီးအတြက္ ခုထိအသံုး၀င္ေနတုန္းပဲေလ။
ေမေမ႔ကိုအားက်ေပမယ္႔ ဆရာ၀န္မဟုတ္တဲ႔ ကၽြန္မကေရာ ေလာကၾကီးအတြက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေပးႏိုင္မလဲ။
ဆရာ၀န္မိဘႏွစ္ပါးက သူတို႔သမီးကုိ ဆရာ၀န္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ႔တာ သဘာ၀က်ပါတယ္။
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ကၽြန္မက ဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္
မလုပ္ႏုိင္ခဲ႔ေပမယ္႔ မဂ္ၢဇင္းစာမ်က္ႏွာထက္မွာ စာေလးေတြ ပါလာေတာ႔
ေဖေဖနဲ႔ေမေမက “ စာေရးဆရာမေလး ျဖစ္သြားလုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ႔...” လုိ႔
သူတုိ႔သမီးအတြက္ ဂုဏ္ယူေက်နပ္ခဲ႔ရွာသား။
ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မလက္ထဲေရာက္္လာတဲ႔ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္၊ ကၽြန္မေနထုိင္ရာ ကမ္ၻာေျမကို ကၽြန္မ ဘာေတြ
ေပးဆပ္ျပီးျပီလဲ၊ ေတြးၾကည့္ေတာ႔.. ကၽြန္မ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို
အားမလုိအားမရစိတ္ေတြနဲ႔ သိမ္ငယ္မိပါတယ္။
ကၽြန္မ ေမေမ႔ေလာက္ တာ၀န္မေက်ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မ ေမေမ႔ေလာက္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ မေပးဆပ္ႏုိင္ေသးတာ ေသခ်ာပါတယ္။
မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္မွာ ေနာက္လူက ေရွ႕လူထက္ေတာ္မွ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ တုိးတက္မွာမဟုတ္လား။
အဲလိုပဲ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာလည္း ေနာက္ေခါင္းေဆာင္က
ေရွ႕ကေခါင္းေဆာင္ထက္ ညံ့ဖ်င္းရင္ အဲဒီလူ႔အဖြဲ႕အစည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔
ဆုတ္ယုတ္လာမွာေပါ႔။
ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္မက ကၽြန္မအေမေလာက္ မေတာ္သလို ကၽြန္မတို႔ မ်ိဳးဆက္မွာ အေမေလာက္မေတာ္တဲ႔ သမီးေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ႔ျပီလဲ။ အေဖေလာက္မေတာ္တဲ႔ သားေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ႔ျပီလဲ။
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းၾကီးေရာ ဘယ္ေလာက္ တုိးတက္ခဲ႔ျပီလဲ။ ဒါမွမဟုတ္
ဆုတ္ယုတ္သြားျပီလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္တန္႔ေနသလား။ စဥ္းစားစရာပါ။
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တုိးတက္ဖို႔ ေနာက္လူေတြက ေရွ႕လူေတြထက္ ပိုေတာ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လုိ႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ေတာ္ေနရံုနဲ႔ မျပီးေသးပါဘူး။ ေတာ္သေလာက္လုပ္ျပႏိုင္ေအာင္ အခြင္႔အေရးေတြရွိဖို႔လည္း အေရးတၾကီး လုိအပ္ပါေသးတယ္။
ေတာ္ေတာ႔ ေတာ္ရွာပါရဲ႕။ အရည္အခ်င္းေတြကို ထုတ္ျပႏုိင္ဖို႔၊
အသံုးခ်ႏုိင္ဖို႔ လမ္းေတြမရွိရင္၊ အခြင္႔အေရးေတြ ပိတ္ဆို႔ထားခဲ႔ရင္
ဒီလူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုဟာ လံုးပါးပါးလာမွာပါ။ ေနာက္ကို ဆုတ္ဆုတ္သြားမွာပါ။
ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္မသမီးဟာ ကၽြန္မထက္ည့ံလို႔ လံုး၀မျဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္မထက္ကို သူ ေတာ္ရမွာပါ။
သူ ေတာ္ခြင္႔ကိုလည္း ကၽြန္မက ေပးရမွာပါ။
သူ ဘယ္လုိေတာ္ႏိုင္မလဲ။ သူ႔အရည္အခ်င္းေတြ ဘယ္လိုဆိုရင္ ေပၚလြင္လာမလဲ။ ကၽြန္မ စဥ္းစားပါတယ္။
သူ႔ကို ကၽြန္မ ဆရာ၀န္လုပ္ခိုင္းရင္ သူ ေတာ္မလား။
မေသခ်ာပါဘူး။
သမီးက စာေတာ္ေပမယ္႔ သူ ဘာ၀ါသနာပါသလဲ။ သူ ဘာကို စိတ္၀င္စားမလဲဆုိတာက ပိုအေရးၾကီးမယ္လုိ႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။
စာေတာ္တိုင္း ဆရာ၀န္လုပ္ရမလား။
ကၽြန္မက ဆရာ၀န္လုပ္ခ်င္ရက္နဲ႔ မလုပ္ခဲ႔ရတာ ကၽြန္မညံ့လုိ႔ပါ။ သူ႔ကုိ ဆရာ၀န္မလုပ္ခ်င္ဘဲ ဆရာ၀န္ အတင္းလုပ္ခိုင္းခဲ႔ရင္ေရာ...။
ဒါဆိုလည္း ကၽြန္မပဲ ည့ံရာေရာက္သြားဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ကၽြန္မတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဥာဏ္ေကာင္းျပီးထက္ျမက္တဲ႔ ကေလးတခ်ိဳ႕၊
မိဘေတြရဲ႕ ေရွးရုိးစြဲစိတ္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈအမွားေတြေၾကာင္႔
လမ္းေပ်ာက္ေနရတာေတြ ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ဆုိ ပင္ကိုဥာဏ္ရည္
ထက္ျမက္တာရယ္၊ မိဘပံ႔ပိုးမႈ အားေကာင္းတာရယ္ေၾကာင္႔ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔
တက္ၠသိုလ္၀င္တန္း(ဆယ္တန္း)ကို ေအာင္ခဲ႔တယ္။
ဒါေပမယ္႔ သူက အေစာကတည္းက သူ ဆရာ၀န္အလုပ္ကုိ ၀ါသနာမပါေၾကာင္း၊
မိဘေတြတြန္းအားေၾကာင္႔သာ ၾကိဳးစားေနရ ေပမယ္႔ ဂုဏ္ထူးေတြထြက္ခဲ႕ရင္ေတာင္ သူ
၀ါသနာပါတဲ႔ လုိင္းကိုသာ သင္ယူခြင္႔ေပးဖို႔ မိဘေတြနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္
ယူထားခဲ႔သတဲ႔။
တကယ္တမ္း ကေလးက တက္ၠသိုလ္၀င္ခြင္႔ေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔
မိဘအသိုင္းအ၀ုိင္းက ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားၾကီး ထြက္ထားတာ ႏွေျမာစရာ.. ဆုိျပီး
ဇြတ္အတင္း ေခ်ာ႔ေမာ႔လုိ႔ ဆရာ၀န္လိုင္းသာ ေလွ်ာက္ေစခဲ႔ပါေလေရာ။ လက္ေတြ႕မွာ
ေဆးေက်ာင္းသားဆုိတဲ႔ ဂုဏ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႔လက္လြတ္မခံခ်င္ၾကတာပါ။
အခ်ိန္တန္ေတာ႔ ကေလးက ပထမႏွစ္မွာတင္ စာေမးပြဲက်ပါတယ္။
တလိမ္႔လိမ္႔နဲ႔ ျပန္ေျဖျပီး ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ျပန္ေတာ႔ ထပ္က်ျပန္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔
ေျဖလိုက္၊ က်လိုက္၊ ျပန္ေျဖလိုက္၊ ထပ္က်လိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔
အခ်ိန္သာကုန္သြားတယ္။ သူနဲ႔ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘြဲ႕ရသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ
သူက ေဆးေက်ာင္းကေန အျပီးအပုိင္ ထြက္လိုက္ရပါေတာ႔တယ္။
ဒီလုိ မရိုးမစြဲ အျဖစ္မ်ိဳးေတြက ပတ္၀န္းက်င္မွာ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒါေတြကို ျမင္ေနၾကားေနရသမွ် သင္ခန္းစာယူတတ္ရမယ္ေပါ႔။
ကၽြန္မေမေမက သူ႔သမီး ဆရာ၀န္မျဖစ္ေတာ႔ သူ႔ေျမးကို ဆရာ၀န္
သိတ္ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ သူ႔ေျမးဆရာ၀န္မၾကီးျဖစ္ေအာင္
ထိန္းေက်ာင္းၾကပ္မတ္ေပးဖို႔ ကၽြန္မမွာ တာ၀န္ရွိသတဲ႔။
ကၽြန္မငယ္ငယ္က စာေတာ္ရက္နဲ႔ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ႔တာကို မိဘေတြက
ခုအရြယ္ထိ ႏွေျမာလို႔မဆံုးေသးဘူး။ ေျပာလို႔မဆံုးေသးဘူး။ အဲလိုေျပာတုိင္း
ကၽြန္မမွာ ေမေမ႔ကုိ ရာဇ၀င္ေႂကြးဆပ္စရာ က်န္ေနေသးသလိုပဲ ခံစားရတယ္။
ကၽြန္မကေတာ႔ သမီးေလးဆရာ၀န္ျဖစ္ဖို႔ထက္ ကၽြန္မထက္ေတာ္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးသလားလို႔ ထင္မိတယ္ေလ။
အမွတ္အျမင္႔ဆံုးလိုင္းကို ရဖို႔ထက္ အေကာင္းဆံုးအရည္အခ်င္းကို ျပႏိုင္ဖို႔အခြင္႔အေရးက ပိုအေရးၾကီးတာမဟုတ္လား။
ေနာက္လူေတြ ေရွ႕လူထက္ေတာ္မွ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံ တုိးတက္မွာမဟုတ္လား။
သူ႔ကို ပံုစံခြက္ထဲသြတ္သြင္းလိုက္ရင္ သူ႔အရည္အခ်င္းေတြက ပံုစံတူကိုယ္ပြားေတြပဲ ျဖစ္လာမွာေပါ႔။
အေမထက္ေတာ္တဲ႔သမီး၊ အဘြားထက္ေတာ္တဲ႔ေျမး ျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ သူ႔အရည္အခ်င္းကိုျပႏိုင္မယ္႔ လြတ္လပ္ခြင္႔မလုိဘူးလား။
သူ ေတာ္ေၾကာင္းျပႏိုင္ဖုိ႔ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈကို ကၽြန္မလစ္လ်ဴရႈလို႔ေတာ႔ ျဖစ္မယ္မထင္ပါ။
သူ ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းမွာ သူ၀ါသနာပါရာကို ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ေပးမွ သူ႔အရည္အေသြးက လင္းလက္လာမွာ။
လူဆိုတာက ကိုယ္၀ါသနာပါရာ၊ ယံုၾကည္ရာကိစ္ၥကိုမွ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အားထုတ္ခ်င္ၾကတာေလ။
ဒါေၾကာင္႔မို႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ယံုၾကည္ရာလုပ္ႏိုင္ဖုိ႔
လြတ္လပ္ခြင္႔ေပးသင္႔ရင္ ေပးရမယ္။ လမ္းဖြင္႔ေပးရမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။
ဒါမွလည္း အေမထက္ေတာ္တဲ႔ သမီးေတြကေန၊ လက္ရွိအဆင္႔အတန္းထက္
ပိုျမင္႔တဲ႔ မ်ိဳးဆက္၊ လက္ရွိအဖြဲ႕အစည္းထက္ ပိုခိုင္မာတဲ႔လူ႔ေဘာင္၊
ယေန႔အေျခအေနထက္ ပိုတိုးတက္တဲ႔ႏိုင္ငံေတာ္အထိ စြမ္းေဆာင္ျမႇင္႔တင္လာႏုိင္မယ္
မဟုတ္လား။
ဒီေတာ႔ ကၽြန္မက ရာဇ၀င္ေႂကြးထဲမွာ မပိတ္မိေစဘဲ သမီးေလး
ဘာ၀ါသနာပါမလဲ၊ သူ႔အရည္အခ်င္းကို ဘယ္လုိ အေကာင္းဆံုး ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္မလဲ..
ဆုိတာ ေစာင္႔ၾကည့္ျပီး ခြင္႔ျပဳလုိက္ေလ်ာ တည့္မတ္ေပးႏုိင္ဖို႔က
ပုိအေရးၾကီးေနပါျပီ။
ဒါမွသာ ကၽြန္မရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္သမိုင္း စာမ်က္ႏွာကို အသစ္ဖြင္႔ႏိုင္မယ္ မဟုတ္ပါလားရွင္။
xxxxxx
ေ၀(စီးပြားေရးတကၠသိုလ္)
January, 2013 ... ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္း
