ျမဴးႂကြလႈပ္ခတ္ေသာ ဂီတ၏သာယာသံနွင့္အတူ ၾကည္လင္ျပတ္သားေသာ သီခ်င္းသီဆိုသံ....၊ စည္းခ်က္ဟန္ညီ လႈပ္ရွားေနေသာ သ႑ာန္နွင့္ ခ်ိဳရႊင္ရယ္ျမဴးေနေသာ တီဗီြဖန္သားေပၚမွ ခ်စ္စဖြယ္မ်က္ႏွာေလးကို မ်က္ေတာင္မခတ္ စူးစိုက္ေငးရီေနမိေသာ္လည္း အခါမ်ားစြာကလို စိတ္၀င္စားမႈ မျပင္းထန္ေတာ့ေပ။ ႏွစ္လိုဖြယ္ ညီညာ စည္းက်ေသာ သံစဥ္မ်ားထက္ စူးရွျပတ္ေတာင္းေသာ ဖုန္းေခၚသံ တစ္ခုကိုသာ သူမ စိတ္ေစာေတာင့္တ ေနမိသည္။
ၿပီးေတာ့.... ၾကည္လင္ညံ့သက္ေသာ ေအာင္ျမင္သည့္ အမ်ိဳးသားသံ တသံ....။ ထိုအသံသည္ ကာလ မ်ားစြာ ေအးခဲၿငိမ္သက္ေနခဲ့ေသာ အိအိခင္၏ နွလံုးသားကို ညြတ္နူးနိုင္စြမ္း ရိွ၏။ ေႏြးေထြးနိုင္စြမ္းရိွ၏။
အံ့ၾသစရာေကာင္းလွစြာ...ထိုအသံကို စၾကားကာစမွာပင္ သူမ သေဘာက်မိသြားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို့ေၾကာင့္လည္း သူမဆီဆက္သမွ် ဖုန္းသရဲမ်ားထဲမွ ထိုအသံပိုင္ရွင္ တေယာက္ကိုသာ လက္ခံစကားေျပာ မိျခင္း ျဖစ္သည္။
သူမက ဖုန္းဆက္၍ အီစီကလီဇာတ္ခင္းျခင္းမို်းကို မုန္း၏။ ခပ္ရိရိေလသံမ်ားနွင့္ မထိတထိ စကားလံုးမ်ားကို မနွစ္ၿမိဳ႕လြန္းေသာေၾကာင့္ သူမ ဖုန္းသရဲမ်ားကို ေ၀းေ၀းကေရွာင္ေလ့ ရိွခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္....လြန္ခဲ့သည့္ တလခန္႔က ညေနခုနစ္နာရီခဲြ တိတိတြင္ဆက္ေသာ ဖုန္းထဲမွ စကားသံတစ္သံ သည္ သူမ၏အာရံုမ်ားကို ဖမ္းစားသြားခဲ့သည္။ သူ့႔အသံသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕၍ တည္ၾကည္ေအးျမ သလို ျပတ္သားလိႈက္လဲွလွသည္။
“ အိအိခင္နဲ့ စကားေျပာခ်င္လို့ပါ ခင္ဗ်ာ...”....ဟု သူက ဆိုလိုက္စဥ္ အရင္ကလို အမ်ိဳးသားအသံမို့ လိမၼာယဥ္ေက်းစြာ ျငင္းပယ္လိုက္ဖို႔ထက္ သူ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ ဆိုတာကိုသာ စိတ္၀င္စားသြားမိ၏။ သူ႔အသံ က ၾကားေနက်အသံမ်ားထက္ မ်ားစြာ ရည္မြန္ေႏြးေထြးေနသည္။
“ ဘယ္သူလို့ ေျပာလိုက္ရမလဲဟင္ ”
သူက စဥ္းစားသလို ေခတၱျပတ္ေတာက္သြားၿပီးမွ....
“ အိ မဟုတ္လား...ကို ပါ ”
သူမ အံ့ၾသျငိမ္သက္ သြားမိ၏။ ခပ္ေျဖးေျဖးနွင့္ ပိုင္နိုင္စြာေျပာလိုက္ေသာ သူ့႔အသံေၾကာင့္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားရသည္။ သူ့႔အသံသည္ ၾကားဖူးေနက် ဖုန္းသရဲတစ္ေယာက္၏ အသံမ်ိဳးမဟုတ္ ပါ။ ေပါ့ပ်က္ပ်က္နွင့္ ခႏိုးခနဲ႔ႏိုင္ေသာ အသံမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။
‘ ဘယ္က ကို လဲ.. ´
‘ ကို...ေလ ´
စိတ္ညစ္ညဴး ႐ႈပ္ေထြးသြားရ၏။ မ်က္ေမွာင္ကို ခပ္ဖြဖြတြန္႔ရင္း `ငါ့မွာ ကို လို႔ေခၚရတဲ့ ခ်စ္သူတေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္) သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မရိွတာ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္....´ ဟု သူမဖာသာေတြးရင္း ရယ္ခ်င္ စိတ္ ျဖစ္သြားသည္။
သူမမွာ ဖုန္းဆက္ရေလာက္ေအာင္ ခင္မင္ရင္းနီွးေသာ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း တေယာက္တေလမွ်ပင္ မရိွေပ။
`ဖုန္းမွားဆက္မိတာ ထင္တယ္... ´
` မဟုတ္ဘူး...ကို အိဆီကိုပဲ ဆက္တာပါ ´
သူမစိတ္က်ဥ္းၾကပ္လာ၏။ ဘာဆက္ေျပာရမွန္း စဥ္းစား၍မရသလို ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္ဖို့ကိုလည္း သတိေမ့ေလ်ာ့စြာ သူ့၏ ရည္မြန္ေသာအသံနွင့္ သူမနွင့္မသိပဲ သူမဆီဖုန္းဆက္ျခင္းကိုသာ နားမလည္ႏိုင္ ရိွေနသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ သူက...
` အိ...ကိုယ္ အိကိုခ်စ္တယ္´ ဟု လိွုက္လဲွေသာ အသံတမ်ိဳးႏွင့္ ဆိုလိုက္၏။ သူမ လန္႔ဖ်ပ္တုန္လႈပ္စြာ စကားေျပာခြက္ကို အလ်င္စလိုခ်လိုက္မိေလသည္။ ၾကည့္စမ္း....။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရဲတင္းလိုက္သလဲ ဆိုတာ...။
သူမ ၀မ္းနည္းသလို ခံစားလာရျပန္သည္။ တစံုတရာကို နွေျမာတသစိတ္ျဖင့္ ပင့္သက္ကို အသာ႐ိႈက္ရင္း ဒရင္းဘက္ေပၚသို႔ ေလ်ာ့ရဲစြာ လဲွခ်လိုက္ရ၏။ ဒီလို တည္ၿငိမ္အိေျႏၵရေသာ သူ့႔အသံမ်ိဳးဟာ ဒီလိုစကားမ်ိဳး ခပ္လြယ္လြယ္ေျပာလိုက္သင့္ သတဲ့လား။
သူမ စိတ္ကုန္စြာ ေခါင္းခါယမ္းပစ္လိုက္မိသည္။ သူလည္း ဖုန္းသရဲတေယာက္ပဲ ျဖစ္ေနျပန္ျပီေပါ့။ ဒါဆို.... ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းရိွတဲ့ သူ့႔အသံကို အထင္ႀကီးမလို ျဖစ္မိသြားတာ...သူမအမွားေပါ့။
အရာရာကို ခပ္လြယ္လြယ္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးေခၚ ျပဳက်င့္တတ္ေသာ..၊ မိန္းကေလးမ်ားကို အထင္ေသး ရိေထ့ခ်င္ေသာ... လူငယ္ေလး တေယာက္အျဖစ္ သူ့႔အသံကို ထင္ရက္စရာေတာ့ မရိွပါ။
ထိုေန့မွစ၍ ေန့စဥ္ရက္ဆက္ အခိ်န္မွန္လာတတ္ေသာ ဖုန္းထဲမွသူ့႔အသံသည္ ဘယ္ေတာ့မဆို သူ့၏သိကၡာကို အေရာင္တင္နိုင္စြမ္း ရိွေန၏။ သူ၏ အသြင္သ႑ာန္ကို ခန့္မွန္းရနိုင္ရန္ စြမ္းအင္တမ်ိဳး ပါရိွေနသည္ဟု သူမကထင္ေလသည္။
သူသည္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ေတာင့္တင္းေသာခႏၶာကိုယ္နွင့္ ေယာကၤ်ားပီသေသာ သ႑ာန္ရိွမည္ဟု သူမက လိုရာဆဲြ ေတြးေနမိသည္။ သူ့မ်က္နွာသည္ ေခ်ာေမာမေနေတာင္မွ မြန္ရည္ေျပျပစ္လိမ့္မည္။ သူတပါးကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္ေသာ ခပ္ေထ့ေထ့အၿပံဳးမ်ိဳး သူ့႔နႈတ္ခမ္းမွာ မရိွနိုင္ဟုလည္း သူမက ယံုၾကည္ေနမိျပန္သည္။ သူ့႔မွာ နူးညံ့ေသာ မ်က္၀န္းတစံုလည္း ရိွမည္မွာေသခ်ာ၏။ သူ့႔စကားသံထဲတြင္ နူးညံ့စိုလက္ေနေသာ မ်က္၀န္းတစံုကို သူမျမင္ေနရတတ္သည္။
ဖုန္းထဲမွ သူ့႔အသံကို အေျခခံ၍ သူမသည္ စိတ္ကူးျဖင့္ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိသည္မွာ ညတိုင္းလိုလို ...၊ ေတြးေတာရန္ အားလပ္ခိ်န္တိုင္းလိုလို ျဖစ္လာသည္။
ထို႔အျပင္ သူမစိတ္ကူးထဲမွ ခန္႔ထည္သိမ္ေမြ႕ေသာ နွစ္လိုဖြယ္ ရုပ္ရည္ပိုင္ရွင္သည္ သူမ သေဘာက် နွစ္ၿခိဳက္ေသာ စိတ္ႀကိဳက္ပံုစံ ျဖစ္ေနျပီး သူမ၏ အိပ္မက္သခင္လည္း ျဖစ္ေနေလသည္။
အံ့ၾသစရာေကာင္းလွစြာ...ထိုအသံကို စၾကားကာစမွာပင္ သူမ သေဘာက်မိသြားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို့ေၾကာင့္လည္း သူမဆီဆက္သမွ် ဖုန္းသရဲမ်ားထဲမွ ထိုအသံပိုင္ရွင္ တေယာက္ကိုသာ လက္ခံစကားေျပာ မိျခင္း ျဖစ္သည္။
သူမက ဖုန္းဆက္၍ အီစီကလီဇာတ္ခင္းျခင္းမို်းကို မုန္း၏။ ခပ္ရိရိေလသံမ်ားနွင့္ မထိတထိ စကားလံုးမ်ားကို မနွစ္ၿမိဳ႕လြန္းေသာေၾကာင့္ သူမ ဖုန္းသရဲမ်ားကို ေ၀းေ၀းကေရွာင္ေလ့ ရိွခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္....လြန္ခဲ့သည့္ တလခန္႔က ညေနခုနစ္နာရီခဲြ တိတိတြင္ဆက္ေသာ ဖုန္းထဲမွ စကားသံတစ္သံ သည္ သူမ၏အာရံုမ်ားကို ဖမ္းစားသြားခဲ့သည္။ သူ့႔အသံသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕၍ တည္ၾကည္ေအးျမ သလို ျပတ္သားလိႈက္လဲွလွသည္။
“ အိအိခင္နဲ့ စကားေျပာခ်င္လို့ပါ ခင္ဗ်ာ...”....ဟု သူက ဆိုလိုက္စဥ္ အရင္ကလို အမ်ိဳးသားအသံမို့ လိမၼာယဥ္ေက်းစြာ ျငင္းပယ္လိုက္ဖို႔ထက္ သူ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ ဆိုတာကိုသာ စိတ္၀င္စားသြားမိ၏။ သူ႔အသံ က ၾကားေနက်အသံမ်ားထက္ မ်ားစြာ ရည္မြန္ေႏြးေထြးေနသည္။
“ ဘယ္သူလို့ ေျပာလိုက္ရမလဲဟင္ ”
သူက စဥ္းစားသလို ေခတၱျပတ္ေတာက္သြားၿပီးမွ....
“ အိ မဟုတ္လား...ကို ပါ ”
သူမ အံ့ၾသျငိမ္သက္ သြားမိ၏။ ခပ္ေျဖးေျဖးနွင့္ ပိုင္နိုင္စြာေျပာလိုက္ေသာ သူ့႔အသံေၾကာင့္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားရသည္။ သူ့႔အသံသည္ ၾကားဖူးေနက် ဖုန္းသရဲတစ္ေယာက္၏ အသံမ်ိဳးမဟုတ္ ပါ။ ေပါ့ပ်က္ပ်က္နွင့္ ခႏိုးခနဲ႔ႏိုင္ေသာ အသံမ်ိဳးလည္း မဟုတ္။
‘ ဘယ္က ကို လဲ.. ´
‘ ကို...ေလ ´
စိတ္ညစ္ညဴး ႐ႈပ္ေထြးသြားရ၏။ မ်က္ေမွာင္ကို ခပ္ဖြဖြတြန္႔ရင္း `ငါ့မွာ ကို လို႔ေခၚရတဲ့ ခ်စ္သူတေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္) သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မရိွတာ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္....´ ဟု သူမဖာသာေတြးရင္း ရယ္ခ်င္ စိတ္ ျဖစ္သြားသည္။
သူမမွာ ဖုန္းဆက္ရေလာက္ေအာင္ ခင္မင္ရင္းနီွးေသာ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္း တေယာက္တေလမွ်ပင္ မရိွေပ။
`ဖုန္းမွားဆက္မိတာ ထင္တယ္... ´
` မဟုတ္ဘူး...ကို အိဆီကိုပဲ ဆက္တာပါ ´
သူမစိတ္က်ဥ္းၾကပ္လာ၏။ ဘာဆက္ေျပာရမွန္း စဥ္းစား၍မရသလို ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္ဖို့ကိုလည္း သတိေမ့ေလ်ာ့စြာ သူ့၏ ရည္မြန္ေသာအသံနွင့္ သူမနွင့္မသိပဲ သူမဆီဖုန္းဆက္ျခင္းကိုသာ နားမလည္ႏိုင္ ရိွေနသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ သူက...
` အိ...ကိုယ္ အိကိုခ်စ္တယ္´ ဟု လိွုက္လဲွေသာ အသံတမ်ိဳးႏွင့္ ဆိုလိုက္၏။ သူမ လန္႔ဖ်ပ္တုန္လႈပ္စြာ စကားေျပာခြက္ကို အလ်င္စလိုခ်လိုက္မိေလသည္။ ၾကည့္စမ္း....။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရဲတင္းလိုက္သလဲ ဆိုတာ...။
သူမ ၀မ္းနည္းသလို ခံစားလာရျပန္သည္။ တစံုတရာကို နွေျမာတသစိတ္ျဖင့္ ပင့္သက္ကို အသာ႐ိႈက္ရင္း ဒရင္းဘက္ေပၚသို႔ ေလ်ာ့ရဲစြာ လဲွခ်လိုက္ရ၏။ ဒီလို တည္ၿငိမ္အိေျႏၵရေသာ သူ့႔အသံမ်ိဳးဟာ ဒီလိုစကားမ်ိဳး ခပ္လြယ္လြယ္ေျပာလိုက္သင့္ သတဲ့လား။
သူမ စိတ္ကုန္စြာ ေခါင္းခါယမ္းပစ္လိုက္မိသည္။ သူလည္း ဖုန္းသရဲတေယာက္ပဲ ျဖစ္ေနျပန္ျပီေပါ့။ ဒါဆို.... ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းရိွတဲ့ သူ့႔အသံကို အထင္ႀကီးမလို ျဖစ္မိသြားတာ...သူမအမွားေပါ့။
အရာရာကို ခပ္လြယ္လြယ္ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးေခၚ ျပဳက်င့္တတ္ေသာ..၊ မိန္းကေလးမ်ားကို အထင္ေသး ရိေထ့ခ်င္ေသာ... လူငယ္ေလး တေယာက္အျဖစ္ သူ့႔အသံကို ထင္ရက္စရာေတာ့ မရိွပါ။
ထိုေန့မွစ၍ ေန့စဥ္ရက္ဆက္ အခိ်န္မွန္လာတတ္ေသာ ဖုန္းထဲမွသူ့႔အသံသည္ ဘယ္ေတာ့မဆို သူ့၏သိကၡာကို အေရာင္တင္နိုင္စြမ္း ရိွေန၏။ သူ၏ အသြင္သ႑ာန္ကို ခန့္မွန္းရနိုင္ရန္ စြမ္းအင္တမ်ိဳး ပါရိွေနသည္ဟု သူမကထင္ေလသည္။
သူသည္ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ေတာင့္တင္းေသာခႏၶာကိုယ္နွင့္ ေယာကၤ်ားပီသေသာ သ႑ာန္ရိွမည္ဟု သူမက လိုရာဆဲြ ေတြးေနမိသည္။ သူ့မ်က္နွာသည္ ေခ်ာေမာမေနေတာင္မွ မြန္ရည္ေျပျပစ္လိမ့္မည္။ သူတပါးကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္ေသာ ခပ္ေထ့ေထ့အၿပံဳးမ်ိဳး သူ့႔နႈတ္ခမ္းမွာ မရိွနိုင္ဟုလည္း သူမက ယံုၾကည္ေနမိျပန္သည္။ သူ့႔မွာ နူးညံ့ေသာ မ်က္၀န္းတစံုလည္း ရိွမည္မွာေသခ်ာ၏။ သူ့႔စကားသံထဲတြင္ နူးညံ့စိုလက္ေနေသာ မ်က္၀န္းတစံုကို သူမျမင္ေနရတတ္သည္။
ဖုန္းထဲမွ သူ့႔အသံကို အေျခခံ၍ သူမသည္ စိတ္ကူးျဖင့္ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိသည္မွာ ညတိုင္းလိုလို ...၊ ေတြးေတာရန္ အားလပ္ခိ်န္တိုင္းလိုလို ျဖစ္လာသည္။
ထို႔အျပင္ သူမစိတ္ကူးထဲမွ ခန္႔ထည္သိမ္ေမြ႕ေသာ နွစ္လိုဖြယ္ ရုပ္ရည္ပိုင္ရွင္သည္ သူမ သေဘာက် နွစ္ၿခိဳက္ေသာ စိတ္ႀကိဳက္ပံုစံ ျဖစ္ေနျပီး သူမ၏ အိပ္မက္သခင္လည္း ျဖစ္ေနေလသည္။
xxxxxx
ခပ္စူးစူးဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ အေတြးလြန္ေနေသာ သူမ ဆတ္ကနဲ တြန္႔သြားကာ ရင္ထိတ္သြားရ၏။ ဖုန္းကိုခ်က္ခ်င္း ေကာက္ကိုင္လိုက္မည္ဟု လက္ေရာက္သြားျပီးမွ သတိရသြားသလို ေခတၱေစာင့္ ဆိုင္း ျငိမ္ သက္ေနလိုက္သည္။ သူ့႔ဖုန္းကို ေစာင့္ေနသည္ဟု သူထင္သြားမွာမ်ိဳးလည္း သူမ မလိုလားပါ။
ၿပံဳးေစ့ေစ့ လွမ္းၾကည့္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူအား ခပ္ရွက္ရွက္ရယ္ျပလိုက္ျပီး သူမမ်က္နွာမွာ အနည္းငယ္ ထူအမ္းလာသလို ခံစားေနရ၏။ သူမ၏ မိဘမ်ားက ေခတ္မီွပြင့္လင္းေသာ စိတ္ထားမို်းရိွကာ သူမကိုလြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္ေပးထားျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္ရန္သာ ဆံုးမတတ္ သည္။ သူမထံလာေသာ ေယာကၤ်ားသံျဖင့္ တယ္လီဖုန္းမ်ားအား ကိုယ္တိုင္ကိုင္မိလ်က္နွင့္ သူမက ေျဗာင္ညာကာ လက္ခံစကားေျပာေလ့ မရိွသည္ကိုပင္ မိခင္က ၾကားထဲမွ အားနာေန တတ္သူ ျဖစ္ သည္။
ေျခာက္ႀကိမ္ေျမာက္ ဖုန္းေခၚသံအၿပီးတြင္ စကားေျပာခြက္ကို အသာမကာ `ဟလို´ ဟု ခပ္တိုးတိုး အသံ
ျပဳလိုက္၏။
`ဟလို...ေဒၚမမခင္ ရိွပါသလားရွင္...´
သူမ စိတ္ပ်က္ညစ္ညဴးသြားရကာ နွာေခါင္း႐ႈံ႕ပစ္လိုက္ရင္း...
` ဟုတ္ကဲ့...ခဏကိုင္ထားပါေနာ္....´
ဖုန္းကိုမကာ မိခင္ေရွ႕တြင္ ခ်ထားေပးလိုက္ျပီး သူမေနရာ ဒရင္းဘက္ေပၚသို့ ေလ်ာ့ရဲစြာ မီွလဲွလိုက္ရသည္။ သူ့႔ထံမွ ဖုန္းကိုေစာင့္ရျခင္းသည္ သူမအတြက္ အလြန္ရင္ေမာစရာေကာင္းသလို...ရင္ခုန္ၾကည္နူးျခင္း တမ်ိဳးကိုလည္း ခံစားရစၿမဲ ျဖစ္၏။
ဖုန္းဆက္တိုင္းလည္း သူမက `ဟလို´...ဟု ထူးလိုက္သည္နွင့္ သူက `အိမဟုတ္လား...´ ဟုသာ ေန့စဥ္
မေျပာင္းမလဲ စကားစေျပာတတ္သည္။ ထိုအခါ သူမကလည္း သူ့႔အသံကိုမွတ္မိေနလ်က္နွင့္ မသိဟန္ေဆာင္ ကာ `ဘယ္သူလဲ´ဟု ျပန္ေမးမည္။ ထိုအခါ သူက `ကို...ပါ´ ဟု ေျပာမည္။ ဒီလိုေျပာရင္ေတာ့ သူမျငိမ္သက္ သြားကာ ဘာဆက္လုပ္ရမည္မသိဘဲ ေၾကာင္ေယာင္ေနဦးမည္။ သူက `အိကိုခ်စ္တယ္´ ေျပာလိုက္ မွ သတိ၀င္ကာ အလန္႔တဖ်ပ္ ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္ရင္း ရင္ခုန္ေနမိဦးမည္။ ဤသည္မွာ မေျပာင္းလဲနိုင္ ခဲ့ေသာ သူမနွင့္သူ့႔အၾကားရိွ ေန့စဥ္က်င့္၀တ္တခုလို ရိွေနေလျပီ။
ဒီတခါ ဖုန္းဆက္ရင္ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ မရရေအာင္ ေမးမည္ဟု...သူမအားခဲထား တတ္ေသာ္ လည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ သူ့႔အသံၾကားသည္နွင့္ အရာရာေမ့ေလ်ာ့ကာ ရင္ခုန္လႈပ္ရွားလြန္း ၍ ေၾကာင္ေနမိေတာ့သည္။ တခါကေတာ့ `အိကိုခ်စ္တယ္´ ဟု သူေျပာလိုက္သည္တြင္ စိတ္လြတ္စြာ သူမနႈတ္ခမ္းမွ ခနိုးခနဲ႔ရယ္သံ ထြက္သြားမိ၏။
သူ့႔အသံနွင့္ စိတ္ကူးၾကည့္မိေသာ သူ့႔သ႑ာန္တို႔ကို သူမ နွစ္သက္သေဘာက်ေသာ္လည္း ဖုန္းနွင့္ ခပ္လြယ္လြယ္ ခ်စ္စကားေျပာျခင္းကိုမူ သူမ မနွစ္ၿမိဳ႕နိုင္ပါ။ သူ့႔အေပၚ ခင္တြယ္စိတ္ကတဖက္ သူ့႔အျပဳအမူကို မနွစ္ၿမိဳ႕စိတ္က တဖက္ျဖင့္ သူဖုန္းဆက္တိုင္း အျမဲတမ္းလိုလိုပင္ သူမ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
သူကေတာ့ တည္ျငိမ္စြာပင္ `အိကသိတ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ´ ဟုသာ ဘာမွမျဖစ္သလို ေျပာခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္သူမသည္ စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ စကားေျပာခြက္ကို အသာအယာ ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ သူမသည္ တစံုတရာကို မေက်မခ်မ္းစြာ ငိုခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနရင္း.. ေနာက္တေန႔ သူဖုန္းဆက္မွ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ ေမးမယ္။ ေမးလို့မရရင္ `နာမည္ေလးေတာင္ေျပာဖို႔ သတၱိမရိွတဲ့ လူတေယာက္နဲ႔ ကြ်န္မစကားေျပာဖို့ အေၾကာင္းမရိွပါဘူး..´လို့ ခပ္တည္တည္ေျပာျပီး ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္မည္ ဟု ေတြးမိျပန္သည္။
တကယ္တမ္းတြင္ေတာ့ သူ့႔အသံၾကားလိုက္သည္နွင့္ ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားသမွ် စကားအားလံုး ေမ့ေလ်ာ့ သြားကာ စိတ္ညိွဳ႕ခံရသူတစ္ေယာက္လို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း စကားမ်ားကိုသာ ထံုးစံအတိုင္း ဆိုမိျပီး ေယာင္ယမ္း၍ ဖုန္းခ်လိုက္မိစျမဲ ျဖစ္ေလသည္။
ၿပံဳးေစ့ေစ့ လွမ္းၾကည့္လာေသာ မိခင္ျဖစ္သူအား ခပ္ရွက္ရွက္ရယ္ျပလိုက္ျပီး သူမမ်က္နွာမွာ အနည္းငယ္ ထူအမ္းလာသလို ခံစားေနရ၏။ သူမ၏ မိဘမ်ားက ေခတ္မီွပြင့္လင္းေသာ စိတ္ထားမို်းရိွကာ သူမကိုလြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္ေပးထားျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေနတတ္ရန္သာ ဆံုးမတတ္ သည္။ သူမထံလာေသာ ေယာကၤ်ားသံျဖင့္ တယ္လီဖုန္းမ်ားအား ကိုယ္တိုင္ကိုင္မိလ်က္နွင့္ သူမက ေျဗာင္ညာကာ လက္ခံစကားေျပာေလ့ မရိွသည္ကိုပင္ မိခင္က ၾကားထဲမွ အားနာေန တတ္သူ ျဖစ္ သည္။
ေျခာက္ႀကိမ္ေျမာက္ ဖုန္းေခၚသံအၿပီးတြင္ စကားေျပာခြက္ကို အသာမကာ `ဟလို´ ဟု ခပ္တိုးတိုး အသံ
ျပဳလိုက္၏။
`ဟလို...ေဒၚမမခင္ ရိွပါသလားရွင္...´
သူမ စိတ္ပ်က္ညစ္ညဴးသြားရကာ နွာေခါင္း႐ႈံ႕ပစ္လိုက္ရင္း...
` ဟုတ္ကဲ့...ခဏကိုင္ထားပါေနာ္....´
ဖုန္းကိုမကာ မိခင္ေရွ႕တြင္ ခ်ထားေပးလိုက္ျပီး သူမေနရာ ဒရင္းဘက္ေပၚသို့ ေလ်ာ့ရဲစြာ မီွလဲွလိုက္ရသည္။ သူ့႔ထံမွ ဖုန္းကိုေစာင့္ရျခင္းသည္ သူမအတြက္ အလြန္ရင္ေမာစရာေကာင္းသလို...ရင္ခုန္ၾကည္နူးျခင္း တမ်ိဳးကိုလည္း ခံစားရစၿမဲ ျဖစ္၏။
ဖုန္းဆက္တိုင္းလည္း သူမက `ဟလို´...ဟု ထူးလိုက္သည္နွင့္ သူက `အိမဟုတ္လား...´ ဟုသာ ေန့စဥ္
မေျပာင္းမလဲ စကားစေျပာတတ္သည္။ ထိုအခါ သူမကလည္း သူ့႔အသံကိုမွတ္မိေနလ်က္နွင့္ မသိဟန္ေဆာင္ ကာ `ဘယ္သူလဲ´ဟု ျပန္ေမးမည္။ ထိုအခါ သူက `ကို...ပါ´ ဟု ေျပာမည္။ ဒီလိုေျပာရင္ေတာ့ သူမျငိမ္သက္ သြားကာ ဘာဆက္လုပ္ရမည္မသိဘဲ ေၾကာင္ေယာင္ေနဦးမည္။ သူက `အိကိုခ်စ္တယ္´ ေျပာလိုက္ မွ သတိ၀င္ကာ အလန္႔တဖ်ပ္ ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္ရင္း ရင္ခုန္ေနမိဦးမည္။ ဤသည္မွာ မေျပာင္းလဲနိုင္ ခဲ့ေသာ သူမနွင့္သူ့႔အၾကားရိွ ေန့စဥ္က်င့္၀တ္တခုလို ရိွေနေလျပီ။
ဒီတခါ ဖုန္းဆက္ရင္ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ မရရေအာင္ ေမးမည္ဟု...သူမအားခဲထား တတ္ေသာ္ လည္း တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ သူ့႔အသံၾကားသည္နွင့္ အရာရာေမ့ေလ်ာ့ကာ ရင္ခုန္လႈပ္ရွားလြန္း ၍ ေၾကာင္ေနမိေတာ့သည္။ တခါကေတာ့ `အိကိုခ်စ္တယ္´ ဟု သူေျပာလိုက္သည္တြင္ စိတ္လြတ္စြာ သူမနႈတ္ခမ္းမွ ခနိုးခနဲ႔ရယ္သံ ထြက္သြားမိ၏။
သူ့႔အသံနွင့္ စိတ္ကူးၾကည့္မိေသာ သူ့႔သ႑ာန္တို႔ကို သူမ နွစ္သက္သေဘာက်ေသာ္လည္း ဖုန္းနွင့္ ခပ္လြယ္လြယ္ ခ်စ္စကားေျပာျခင္းကိုမူ သူမ မနွစ္ၿမိဳ႕နိုင္ပါ။ သူ့႔အေပၚ ခင္တြယ္စိတ္ကတဖက္ သူ့႔အျပဳအမူကို မနွစ္ၿမိဳ႕စိတ္က တဖက္ျဖင့္ သူဖုန္းဆက္တိုင္း အျမဲတမ္းလိုလိုပင္ သူမ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
သူကေတာ့ တည္ျငိမ္စြာပင္ `အိကသိတ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ´ ဟုသာ ဘာမွမျဖစ္သလို ေျပာခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္သူမသည္ စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ စကားေျပာခြက္ကို အသာအယာ ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ သူမသည္ တစံုတရာကို မေက်မခ်မ္းစြာ ငိုခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနရင္း.. ေနာက္တေန႔ သူဖုန္းဆက္မွ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ ေမးမယ္။ ေမးလို့မရရင္ `နာမည္ေလးေတာင္ေျပာဖို႔ သတၱိမရိွတဲ့ လူတေယာက္နဲ႔ ကြ်န္မစကားေျပာဖို့ အေၾကာင္းမရိွပါဘူး..´လို့ ခပ္တည္တည္ေျပာျပီး ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္မည္ ဟု ေတြးမိျပန္သည္။
တကယ္တမ္းတြင္ေတာ့ သူ့႔အသံၾကားလိုက္သည္နွင့္ ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားသမွ် စကားအားလံုး ေမ့ေလ်ာ့ သြားကာ စိတ္ညိွဳ႕ခံရသူတစ္ေယာက္လို ျပတ္ေတာင္းေတာင္း စကားမ်ားကိုသာ ထံုးစံအတိုင္း ဆိုမိျပီး ေယာင္ယမ္း၍ ဖုန္းခ်လိုက္မိစျမဲ ျဖစ္ေလသည္။
'''''''''''''''
မိခင္၏စကားသံေၾကာင့္ ပံ့်လြင့္ေနေသာ အာရံုမ်ားကို အလ်င္စလို ျဖတ္ေတာက္စုစည္း၍ နားစြင့္ထားလိုက္ရ၏။
`ေဒၚစိုးႏြယ္ဆီက ဖုန္းပါ အေဖႀကီးရယ္...။ သားေတာ္ေမာင္ အလုပ္ကေန ခြင့္နဲ႔ျပန္ေရာက္ေနၿပီတဲ့။
အဲဒါ မနက္ျဖန္က်ရင္ သားကိုေခၚခဲ့ၿပီး အိမ္လည္လာခဲ့မယ္တဲ့ေလ....။ ´
ႀကီးစြာေသာ စိတ္ေျခာက္ျခား တုန္လႈပ္မႈေၾကာင့္ အာေမဋိတ္သံ ခပ္တိုးတိုးပင္ လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားရသည္။ ၾကည္လင္ေနေသာ စိတ္သည္ ရုတ္တရက္ ညစ္ညဴးေနာက္ကိ်သြားရ၏။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ စိတ္တခုျဖင့္ တက္ၾကြေနေသာ သူမ၏ စိတ္ကူးယဥ္ေလးသည္ မေရမရာအေတြးမ်ားေၾကာင့္ ေ၀၀ါးေသးႏုတ္ သြားရေလသည္။
ဖုန္းသံတခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္ခုန္ခြင့္ သူမမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မည္လား။ အေနွာင္အဖဲြ႕တခုျဖင့္ သူမ နွလံုးသားကို အက်ဥ္းခ်ထား ခံရေတာ့မည္လား။
သက္မဲ့ ဓါတ္ပံုတခုမွလဲြ၍ တႀကိမ္တခါမွ် ေတြ႕ဆံုနားလည္မႈ လံုး၀မရိွေသာ.....၊ မည္သို႔မွ် အဆက္အသြယ္ျပဳလုပ္ ရင္းနီွးမႈမရိွေသာ... သူစိမ္းေယာကၤ်ားေလးတေယာက္ကို မိဘခ်င္း ခင္မင္ရင္းစဲြ ရိွရံုမွ်နွင့္၊ ဆရာ၀န္တေယာက္ျဖစ္ရံုနွင့္ သူမ မ်က္စိမိွတ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သင့္မည္လား။
သူမက တႀကိမ္တခါမွ် နွလံုးသား မလႈပ္ရွားဖူးေသာ္လည္း နွလံုးသားခံစားမႈ ကင္းမဲ့ေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးကိုမူ မည္သို့မွ် မနွစ္ၿမိဳ႕နိုင္ေပ။
`သမီးဖုန္းက မလာေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေမေမတို့ စကားေကာင္းေနတာနဲ့ အခိ်န္ေတာင္ လြန္သြားျပီေနာ္.. ´
သူမလဲွေလ်ာင္းေနေသာ ဒရင္းဘက္နံေဘးမွ ဖုန္းတင္သည့္ စားပဲြေလးေပၚသို့ ဖုန္းကိုျပန္ထားရင္း ေျပာလိုက္ေသာ မိခင္၏စကားေၾကာင့္ နာရီကို အလ်င္စလို ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ရွစ္နာရီနွစ္ဆယ္...။ သူဖုန္းဆက္ေနက် အခိ်န္ကို မိခင္ကေတာင္ မွတ္မိေနျပီျဖစ္သည္။
ဖုန္းမလာေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့......။ ရင္ထဲမွာ ေမာသြားရသည္။
ဒီလိုသာဆိုရင္ျဖင့္ အားမလိုအားမရစိတ္နဲ့ပဲ သူ့႔အတြက္ သူမစိတ္ထိခိုက္ရင္း ဒီညမွာ အခိ်န္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ပ်က္ေနရအံုးမွာပါလိမ့္။ သူနဲ႔သူမက ဒီ့ထက္ပို နီးစပ္လာဖို႔ေတာ့ျဖင့္ မလြယ္။ သူမဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ခံစားနားလည္ရဖို႔ ကုသိုလ္ကံ ပါးလ်ားမဲြနံုလြန္းတယ္ ထင္ပါရဲ့။
သူက ဓါတ္ပံုထဲမွာထက္ပင္ ပို၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေလသည္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္မည့္ပံုရကာ စကားမဆိုပဲ ျပံဳး၍သာ ျငိမ္ေန၏။ မိဘေတြတြန္းပို႔မႈျဖင့္ ျခံထဲသို႔ ပန္းပင္ေတြျပဖို႔ဆိုကာ ဆင္းလာခိ်န္အထိ သူနွင့္သူမတို႔ တေယာက္နွင့္တေယာက္ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေသးေပ။
ပိေတာက္ပင္ေအာက္ရိွ ထိုင္ခံုတန္းေလးသို႔ အေရာက္တြင္မွ သူမက “ ထိုင္ပါအံုးလား ” ဟု ဧည့္၀တ္စကားတိုျပတ္ျပတ္ကို ဆိုမိေလသည္။ သူက မျငင္းဆိုေပမယ့္ ၀င္မထိုင္ဘဲ သူမနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ကာ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေန၏။
ပထမေတာ့.... သူမက သူ့႔ကို ရိုးရိုးသားသားပင္ ျပန္ၾကည့္ေနမိေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္...သူ့႔အၾကည့္က ၾကာရွည္ကာ ေ၀ေ၀ရီရီ ရိွလြန္းတာမို႔ သူမ နည္းနည္း ရင္ဖိုရွက္ရံြ႕လာကာ ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္ရေတာ့သည္။
` ကို...အိကို တကယ္ခ်စ္တာပါ.´
` အို... ´
သူမ ရုတ္တရက္ လန္႔ဖ်ပ္ကာ ေနာက္သို႔ ေျခနွစ္လွမ္းစာမွ် ဆုတ္မိသြားျပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိ၏။
ဘယ္ေလာက္မ်ား အံ့ၾသစရာေကာင္းလိုက္သလဲ.....။
ခပ္ေျပေျပ ၿပံဳးေနေသာ နႈတ္ခမ္းတစ္စံုမွ သိမ္ေမြ႕နူးညံ့ေသာ စကားသံသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
`သူ...သူ....ဒါျဖင့္.....သူေပါ့ေနာ္...´
အံ့ၾသ၀မ္းသာစိတ္ျဖင့္ ထစ္ေငါ့တုန္ရီစြာ အလ်င္စလို ေရာေရာေထြးေထြး ေမးလိုက္မိျပီးမွ သူမ ရွက္လန္႔ကာေခါင္းငံု႔ခ်မိျပန္၏။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေခါင္းျပန္ေမာ့ကာ အေျဖကို သူ့႔မ်က္နွာမွာ ေဖြရွာေနမိျပန္သည္။ သူက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ ျပံဳး၍သာ ၾကည့္ေနေလသည္။
အနီးကပ္ ၾကားလိုက္ရေသာ သူ့႔အသံသည္ ညတိုင္းၾကားေနက် အသံပါးပါးထက္ အနည္းငယ္ ထူထဲျပည့္၀ သည္မွလဲြ၍ အခါမ်ားစြာကလို ၾကည္လင္ညံ့သက္ လိႈက္လဲွေနဆဲျဖစ္၏။ သူနွင့္သူမ၏ မိဘမ်ား စကားေျပာေနၾကစဥ္က သူမေကာ္ဖီ၀င္ေဖ်ာ္ေန၍ သူ့႔အသံကို မၾကားလိုက္ရ။ ခုမွ ေသခ်ာၾကားလိုက္ရျပီး အံ့ၾသတၾကီး ျဖစ္ေနရသည္။
` ကိုယ့္ကို အိ မွတ္မိတယ္လား.....ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ ၀မ္းသာစရာလားဟင္..´
ေခါင္းညိတ္လိုက္မိျပီးမွ အလ်င္အျမန္ ေခါင္းျပန္ခါလိုက္ရသည္။ ရင္ခုန္နႈန္းျမန္ဆန္ကာ လူကပါ ကတုန္ ကယင္ျဖစ္လာ၍ ေျခမခိုင္နိုင္ေတာ့။ ခံုတန္းေလးေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္ရ၏။
သူက သူမ၏ ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါ အမူအယာကို ၾကည့္ကာ ခပ္တိုးတိုးရယ္ေနသည္။
` မႏၱလးကေန ဆက္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္...´
`အင္း...မေန႔ညက ေမေမတို႔ရိွေနတာနဲ႔ မဆက္လိုက္ရဘူး ´
` ဟင္...အန္တီႏြယ္က..... ´
` ဟုတ္တယ္...ဒါေတြ ေမေမတို႔ မသိေသးဘူး။ ေျပာရမွာ နည္းနည္း ရွက္ေနလို႔... ´
သူမ ျပံဳးေစ့ေစ့ျဖစ္သြားရျပီး သူ့႔ကို တခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သူကလည္း ရွက္ဟန္စြက္၍ ရယ္ကဲ်ကဲ် လုပ္ေနေလသည္။ စိတ္ထဲမွာ သူနဲ့ရင္းနီွးလာကာ စကားေျပာေနရျခင္းအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္လာရ၏။
` ကြ်န္ေတာ္ အိကို ေမေမစာေရးမွ သိရတာေပမယ့္ ျမင္ဖူးခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ ဟိုး.....ေက်ာင္းေနတုန္း ကတည္းက...´
` ဟင္....အိေတာ့ သူ့႔ကို မသိပါဘူး။ ´
` ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ျမင္ဖူးရံုတင္....အဲ...အမွန္၀န္ခံရရင္.... အဲဒီျမင္ ကတည္း က အိကို သေဘာက် စဲြလန္းေနခဲ့ရတာ....။ ဒါေပမယ့္ ခုလို ျပန္ဆံုရမယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုလည္း စြန့္လႊတ္ခဲ့တာ ၾကာပါျပီ...။ ´
` အိ..နားမလည္ဘူး...´
`ဒီလိုပါ...။ အိကို လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္နွစ္ေလာက္က မိန္းထဲက အီကိုကင္တင္းမွာ တစ္ခါ၊ သိပၸံကင္းတင္းမွာ တစ္ခါ၊ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကင္တင္းမွာထိုင္ရင္းေပါ့...။ ပထမတစ္ခါက အမွတ္တမဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္...ေနာက္တခါေတြ႕ေတာ့ အိကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။
အိသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာရယ္ေမာေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနမိလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္
ေနာက္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ မစံုစမ္း မေမးျမန္းခဲ့မိဘူး။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္စာေတြနဲ့ပဲ နပန္းလံုးေနရတာနဲ႔ မိန္းထဲနဲ႔ တျခားေက်ာင္းေတြကို ေရာက္ခဲတယ္။
ေနာက္....ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ အိကို ခဏခဏ သတိရေနတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ စာေမးပဲြျပီးလို႔ အားေနတဲ့
ေန႔ေတြမွာ လာရွာေပမယ့္ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘယ္အတန္းကမွန္း မသိဘဲရွာရတာ
ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲဗ်ာ..။ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းျပီးသြားခဲ့ျပီး ဇာတ္လမ္းကလည္း အစေပ်ာက္သြားျပီ ေအာက္ေမ့ေန တာ..... ´
`ေမေမဓါတ္ပံုလာျပေတာ့ အိမွန္းသိလိုက္ရျပီး ကိုယ္အရမ္း၀မ္းသာသြားခဲ့ရတယ္။ အိ ဖုန္းနံပါတ္ကိုရွာျပီး ကိုယ္ ညတိုင္း ဖုန္းဆက္ခဲ့မိတယ္ေလ....။ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ ေျပာျပဖို့ အျမဲၾကံစည္ထားခဲ့ေပမယ့္ မေျပာခဲ့မိဘူး။ ေျပာရလည္း ခက္ေနတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္.... ဒါနဲ႔...အိ ကိုယ့္ကို လက္ခံနိုင္မယ္ မဟုတ္လားဟင္....။ အိမွာ ခ်စ္သူ ရိွမေနပါဘူးေနာ္.... ´
စကားေျပာရိုးသား၍ တံုးတိတိနိုင္လွေသာ သူ့ကို စေနာက္ခ်င္စိတ္မ်ား ရုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာေၾကာင့္...
`ဟင့္အင္း....အိမွာ ခ်စ္တဲ့သူ ရိွတယ္။ ´
` ဗ်ာ...တကယ္ ´
ရုတ္တရက္ ေနာက္သို႔ ေျခလွမ္းဆုတ္ကာ သူေတြေ၀သြား၏။ သူမကေတာ့ စိတ္ထဲမွာၾကိတ္၍ ေက်နပ္
သြားသည္။ ဒီတခါ သူ့အလွည့္ပဲေနာ္...။ တို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ညတိုင္းလုပ္ထားခဲ့တာေတြ သူျပန္ေလ်ာ္ရမယ္။ သူ့ကိုလည္းနည္းနည္းေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ၾကည္စားရမွာပဲ။
မယံုၾကည္ခ်င္သလို သူေငးေနရာမွ နာက်ဥ္စြာ တခ်က္ရယ္၏။
`အသဲကဲြတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မယံုခဲ့တဲ့ဥစၥာပဲ...။ ခုေတာ့...ကြ်န္ေတာ္ ယံုျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္က်သြားျပီေပါ့ေနာ္...´
` အင္း...ဟုတ္တယ္။ တစ္လေလာက္ပါ။ သူေနာက္က်ခဲ့တာ......။ ´
`ေၾသာ္...သူ့႔ကို အိ ခ်စ္လိုက္တာ တစ္လေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္လား ´
` သိပ္မဟုတ္ေသးဘူး။ သူ့႔အသံ စၾကားစကေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ဦးမလဲ။ နဲနဲၾကာလာေတာ့မွ သံေယာဇဥ္
ရိွလာတာ..... ´
` သူက ဘယ္သူတဲ့လဲ... ´
စိတ္အားထက္သန္လြန္းလို႔ မဟုတ္ပါဘဲ ၀တ္ေက်တမ္းေက် ေလသံ...၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေသာေလသံျဖင့္ သူက ေမးလိုက္၏။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေသာ သူ့႔ဟန္ပန္ေၾကာင့္ သူမစိတ္ထဲမွာ သနားသြားရရင္း အခိ်န္သိပ္ၾကာေအာင္ေတာ့ မညွင္းဆဲရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရသည္။
`သူက ဖုန္းသရဲေလး တစ္ေယာက္ေပါ့...´
`ဗ်ာ...ဖုန္းသရဲ... ´
ဇေ၀ဇ၀ါ အေတြးေၾကာင့္ အူလည္လည္ ျဖစ္သြားေသာ သူ့႔မ်က္နွာသည္ လြန္စြာမွ ၾကင္နာဖြယ္ ျဖစ္ေန သည္။
` သူက ဘယ္သူလဲဟင္...´
` သူက ကို တဲ့...´
` ဟာ...အိ....ကို....ကို....´
နံေဘးသို႔ ျဖတ္ကနဲ ၀င္ထိုင္လိုက္ေသာ သူ့႔ေၾကာင့္ သူမလန္႔ဖ်တ္ကာ မတ္တတ္ရပ္ လိုက္၏။ ေပ်ာ္ရႊင္ သြားေသာ သူ့႔မ်က္နွာကို ၾကည့္ကာ ရင္ခုန္ေႏြးေထြးလာရျပန္သည္။ ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ဖူးစာကံဟာ သူမအတြက္ေတာ့ သိတ္ေကာင္း ေနပါလားဟင္...။ စိတ္ညစ္ညဴး ရႈပ္ေထြးေနခဲ့ရတာေတြဟာ ခုေတာ့လည္း ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ့စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပန္ျပီေပါ့။
ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား...။ သူ့႔အသံဟာ တည္ျငိမ္ယဥ္ေက်းတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းတေယာက္ရဲ့ အသံမိ်ဳးပါဆိုတာ...။
ဘယ္သူဆိုတာ မေျပာဘဲ ဖုန္းထဲမွ ေနာက္ေျပာင္ကာ ခ်စ္စကားေျပာျခင္းမ်ိဳးကို မုန္းေသာသူမအဖို႔ ခုလို ဖုန္းသံရွင္တစ္ေယာက္နွင့္ ဖူးစာဖက္မိျခင္းမွာ ေလာကၾကီးရဲ့ ကီ်စားျပက္ရယ္ျပဳမႈ သက္သက္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္၏။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....သူ့႔တေယာက္ကိုေတာ့ မ်က္နွာလိုက္စြာ ခြင့္လႊတ္ေက်နပ္လိုက္ေလသည္။ အခ်စ္ဟာ မ်က္နွာလိုက္တတ္သည္မဟုတ္ပါလား။
သူမအေတြးနွင့္ သူမ ၿပံဳးရႊင္လာကာ...
` အထဲ၀င္ၾကစို႔ ´ ဟု သူ့႔ကို ေျပာျပီး ေရွ႕မွေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ သူကလည္း ဘာမွ ေစာဒကမတက္ဘဲ
သူမေဘးမွ ယွဥ္ေလွ်ာက္လာကာ ရွက္ေသြးျဖန္းေနေသာ သူမမ်က္နွာကို ငံု႔ၾကည့္ျပီး ခပ္ရႊင္ရႊင္ မ်က္နွာထားနွင့္ ရင္ခုန္ၾကည္နူးစရာ စကားတစ္ခြန္းကိုသာ ဆိုလိုက္ေလသည္။
" ညက်ရင္...ကို..ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္...။ "
`ေဒၚစိုးႏြယ္ဆီက ဖုန္းပါ အေဖႀကီးရယ္...။ သားေတာ္ေမာင္ အလုပ္ကေန ခြင့္နဲ႔ျပန္ေရာက္ေနၿပီတဲ့။
အဲဒါ မနက္ျဖန္က်ရင္ သားကိုေခၚခဲ့ၿပီး အိမ္လည္လာခဲ့မယ္တဲ့ေလ....။ ´
ႀကီးစြာေသာ စိတ္ေျခာက္ျခား တုန္လႈပ္မႈေၾကာင့္ အာေမဋိတ္သံ ခပ္တိုးတိုးပင္ လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားရသည္။ ၾကည္လင္ေနေသာ စိတ္သည္ ရုတ္တရက္ ညစ္ညဴးေနာက္ကိ်သြားရ၏။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ စိတ္တခုျဖင့္ တက္ၾကြေနေသာ သူမ၏ စိတ္ကူးယဥ္ေလးသည္ မေရမရာအေတြးမ်ားေၾကာင့္ ေ၀၀ါးေသးႏုတ္ သြားရေလသည္။
ဖုန္းသံတခုကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္ခုန္ခြင့္ သူမမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မည္လား။ အေနွာင္အဖဲြ႕တခုျဖင့္ သူမ နွလံုးသားကို အက်ဥ္းခ်ထား ခံရေတာ့မည္လား။
သက္မဲ့ ဓါတ္ပံုတခုမွလဲြ၍ တႀကိမ္တခါမွ် ေတြ႕ဆံုနားလည္မႈ လံုး၀မရိွေသာ.....၊ မည္သို႔မွ် အဆက္အသြယ္ျပဳလုပ္ ရင္းနီွးမႈမရိွေသာ... သူစိမ္းေယာကၤ်ားေလးတေယာက္ကို မိဘခ်င္း ခင္မင္ရင္းစဲြ ရိွရံုမွ်နွင့္၊ ဆရာ၀န္တေယာက္ျဖစ္ရံုနွင့္ သူမ မ်က္စိမိွတ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သင့္မည္လား။
သူမက တႀကိမ္တခါမွ် နွလံုးသား မလႈပ္ရွားဖူးေသာ္လည္း နွလံုးသားခံစားမႈ ကင္းမဲ့ေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးကိုမူ မည္သို့မွ် မနွစ္ၿမိဳ႕နိုင္ေပ။
`သမီးဖုန္းက မလာေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေမေမတို့ စကားေကာင္းေနတာနဲ့ အခိ်န္ေတာင္ လြန္သြားျပီေနာ္.. ´
သူမလဲွေလ်ာင္းေနေသာ ဒရင္းဘက္နံေဘးမွ ဖုန္းတင္သည့္ စားပဲြေလးေပၚသို့ ဖုန္းကိုျပန္ထားရင္း ေျပာလိုက္ေသာ မိခင္၏စကားေၾကာင့္ နာရီကို အလ်င္စလို ၾကည့္လိုက္မိ၏။ ရွစ္နာရီနွစ္ဆယ္...။ သူဖုန္းဆက္ေနက် အခိ်န္ကို မိခင္ကေတာင္ မွတ္မိေနျပီျဖစ္သည္။
ဖုန္းမလာေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ့......။ ရင္ထဲမွာ ေမာသြားရသည္။
ဒီလိုသာဆိုရင္ျဖင့္ အားမလိုအားမရစိတ္နဲ့ပဲ သူ့႔အတြက္ သူမစိတ္ထိခိုက္ရင္း ဒီညမွာ အခိ်န္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ပ်က္ေနရအံုးမွာပါလိမ့္။ သူနဲ႔သူမက ဒီ့ထက္ပို နီးစပ္လာဖို႔ေတာ့ျဖင့္ မလြယ္။ သူမဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ခံစားနားလည္ရဖို႔ ကုသိုလ္ကံ ပါးလ်ားမဲြနံုလြန္းတယ္ ထင္ပါရဲ့။
'''''''''''''''''
တကယ္တမ္း ေဒၚစိုးႏြယ္တို႔ မိသားစု ေရာက္လာေသာအခါ စိတ္ညစ္ညဴးမႈမွာ ညကေလာက္ မျပင္းထန္ေတာ့ေပ။ ေပါ့ပါးၾကည္လင္စြာ နႈတ္ဆက္ျပံဳးရယ္ေနနိုင္၏။ သူ့ကိုလည္း တည္ျငိမ္စြာ ၾကည့္ျပီး ၿပံဳးျပနိုင္ခဲ့သည္။သူက ဓါတ္ပံုထဲမွာထက္ပင္ ပို၍ ၾကည့္ေကာင္းေနေလသည္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္မည့္ပံုရကာ စကားမဆိုပဲ ျပံဳး၍သာ ျငိမ္ေန၏။ မိဘေတြတြန္းပို႔မႈျဖင့္ ျခံထဲသို႔ ပန္းပင္ေတြျပဖို႔ဆိုကာ ဆင္းလာခိ်န္အထိ သူနွင့္သူမတို႔ တေယာက္နွင့္တေယာက္ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေသးေပ။
ပိေတာက္ပင္ေအာက္ရိွ ထိုင္ခံုတန္းေလးသို႔ အေရာက္တြင္မွ သူမက “ ထိုင္ပါအံုးလား ” ဟု ဧည့္၀တ္စကားတိုျပတ္ျပတ္ကို ဆိုမိေလသည္။ သူက မျငင္းဆိုေပမယ့္ ၀င္မထိုင္ဘဲ သူမနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ကာ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေန၏။
ပထမေတာ့.... သူမက သူ့႔ကို ရိုးရိုးသားသားပင္ ျပန္ၾကည့္ေနမိေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္...သူ့႔အၾကည့္က ၾကာရွည္ကာ ေ၀ေ၀ရီရီ ရိွလြန္းတာမို႔ သူမ နည္းနည္း ရင္ဖိုရွက္ရံြ႕လာကာ ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္ရေတာ့သည္။
` ကို...အိကို တကယ္ခ်စ္တာပါ.´
` အို... ´
သူမ ရုတ္တရက္ လန္႔ဖ်ပ္ကာ ေနာက္သို႔ ေျခနွစ္လွမ္းစာမွ် ဆုတ္မိသြားျပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိ၏။
ဘယ္ေလာက္မ်ား အံ့ၾသစရာေကာင္းလိုက္သလဲ.....။
ခပ္ေျပေျပ ၿပံဳးေနေသာ နႈတ္ခမ္းတစ္စံုမွ သိမ္ေမြ႕နူးညံ့ေသာ စကားသံသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
`သူ...သူ....ဒါျဖင့္.....သူေပါ့ေနာ္...´
အံ့ၾသ၀မ္းသာစိတ္ျဖင့္ ထစ္ေငါ့တုန္ရီစြာ အလ်င္စလို ေရာေရာေထြးေထြး ေမးလိုက္မိျပီးမွ သူမ ရွက္လန္႔ကာေခါင္းငံု႔ခ်မိျပန္၏။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေခါင္းျပန္ေမာ့ကာ အေျဖကို သူ့႔မ်က္နွာမွာ ေဖြရွာေနမိျပန္သည္။ သူက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ ျပံဳး၍သာ ၾကည့္ေနေလသည္။
အနီးကပ္ ၾကားလိုက္ရေသာ သူ့႔အသံသည္ ညတိုင္းၾကားေနက် အသံပါးပါးထက္ အနည္းငယ္ ထူထဲျပည့္၀ သည္မွလဲြ၍ အခါမ်ားစြာကလို ၾကည္လင္ညံ့သက္ လိႈက္လဲွေနဆဲျဖစ္၏။ သူနွင့္သူမ၏ မိဘမ်ား စကားေျပာေနၾကစဥ္က သူမေကာ္ဖီ၀င္ေဖ်ာ္ေန၍ သူ့႔အသံကို မၾကားလိုက္ရ။ ခုမွ ေသခ်ာၾကားလိုက္ရျပီး အံ့ၾသတၾကီး ျဖစ္ေနရသည္။
` ကိုယ့္ကို အိ မွတ္မိတယ္လား.....ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ ၀မ္းသာစရာလားဟင္..´
ေခါင္းညိတ္လိုက္မိျပီးမွ အလ်င္အျမန္ ေခါင္းျပန္ခါလိုက္ရသည္။ ရင္ခုန္နႈန္းျမန္ဆန္ကာ လူကပါ ကတုန္ ကယင္ျဖစ္လာ၍ ေျခမခိုင္နိုင္ေတာ့။ ခံုတန္းေလးေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္ရ၏။
သူက သူမ၏ ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါ အမူအယာကို ၾကည့္ကာ ခပ္တိုးတိုးရယ္ေနသည္။
` မႏၱလးကေန ဆက္ခဲ့ရတာေပါ့ေနာ္...´
`အင္း...မေန႔ညက ေမေမတို႔ရိွေနတာနဲ႔ မဆက္လိုက္ရဘူး ´
` ဟင္...အန္တီႏြယ္က..... ´
` ဟုတ္တယ္...ဒါေတြ ေမေမတို႔ မသိေသးဘူး။ ေျပာရမွာ နည္းနည္း ရွက္ေနလို႔... ´
သူမ ျပံဳးေစ့ေစ့ျဖစ္သြားရျပီး သူ့႔ကို တခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သူကလည္း ရွက္ဟန္စြက္၍ ရယ္ကဲ်ကဲ် လုပ္ေနေလသည္။ စိတ္ထဲမွာ သူနဲ့ရင္းနီွးလာကာ စကားေျပာေနရျခင္းအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္လာရ၏။
` ကြ်န္ေတာ္ အိကို ေမေမစာေရးမွ သိရတာေပမယ့္ ျမင္ဖူးခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ ဟိုး.....ေက်ာင္းေနတုန္း ကတည္းက...´
` ဟင္....အိေတာ့ သူ့႔ကို မသိပါဘူး။ ´
` ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ျမင္ဖူးရံုတင္....အဲ...အမွန္၀န္ခံရရင္.... အဲဒီျမင္ ကတည္း က အိကို သေဘာက် စဲြလန္းေနခဲ့ရတာ....။ ဒါေပမယ့္ ခုလို ျပန္ဆံုရမယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုလည္း စြန့္လႊတ္ခဲ့တာ ၾကာပါျပီ...။ ´
` အိ..နားမလည္ဘူး...´
`ဒီလိုပါ...။ အိကို လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္နွစ္ေလာက္က မိန္းထဲက အီကိုကင္တင္းမွာ တစ္ခါ၊ သိပၸံကင္းတင္းမွာ တစ္ခါ၊ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကင္တင္းမွာထိုင္ရင္းေပါ့...။ ပထမတစ္ခါက အမွတ္တမဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္...ေနာက္တခါေတြ႕ေတာ့ အိကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။
အိသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာရယ္ေမာေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနမိလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္
ေနာက္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ မစံုစမ္း မေမးျမန္းခဲ့မိဘူး။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္စာေတြနဲ့ပဲ နပန္းလံုးေနရတာနဲ႔ မိန္းထဲနဲ႔ တျခားေက်ာင္းေတြကို ေရာက္ခဲတယ္။
ေနာက္....ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ အိကို ခဏခဏ သတိရေနတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ စာေမးပဲြျပီးလို႔ အားေနတဲ့
ေန႔ေတြမွာ လာရွာေပမယ့္ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘယ္အတန္းကမွန္း မသိဘဲရွာရတာ
ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲဗ်ာ..။ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းျပီးသြားခဲ့ျပီး ဇာတ္လမ္းကလည္း အစေပ်ာက္သြားျပီ ေအာက္ေမ့ေန တာ..... ´
`ေမေမဓါတ္ပံုလာျပေတာ့ အိမွန္းသိလိုက္ရျပီး ကိုယ္အရမ္း၀မ္းသာသြားခဲ့ရတယ္။ အိ ဖုန္းနံပါတ္ကိုရွာျပီး ကိုယ္ ညတိုင္း ဖုန္းဆက္ခဲ့မိတယ္ေလ....။ ကိုယ္ဘယ္သူဆိုတာ ေျပာျပဖို့ အျမဲၾကံစည္ထားခဲ့ေပမယ့္ မေျပာခဲ့မိဘူး။ ေျပာရလည္း ခက္ေနတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္.... ဒါနဲ႔...အိ ကိုယ့္ကို လက္ခံနိုင္မယ္ မဟုတ္လားဟင္....။ အိမွာ ခ်စ္သူ ရိွမေနပါဘူးေနာ္.... ´
စကားေျပာရိုးသား၍ တံုးတိတိနိုင္လွေသာ သူ့ကို စေနာက္ခ်င္စိတ္မ်ား ရုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာေၾကာင့္...
`ဟင့္အင္း....အိမွာ ခ်စ္တဲ့သူ ရိွတယ္။ ´
` ဗ်ာ...တကယ္ ´
ရုတ္တရက္ ေနာက္သို႔ ေျခလွမ္းဆုတ္ကာ သူေတြေ၀သြား၏။ သူမကေတာ့ စိတ္ထဲမွာၾကိတ္၍ ေက်နပ္
သြားသည္။ ဒီတခါ သူ့အလွည့္ပဲေနာ္...။ တို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ညတိုင္းလုပ္ထားခဲ့တာေတြ သူျပန္ေလ်ာ္ရမယ္။ သူ့ကိုလည္းနည္းနည္းေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ၾကည္စားရမွာပဲ။
မယံုၾကည္ခ်င္သလို သူေငးေနရာမွ နာက်ဥ္စြာ တခ်က္ရယ္၏။
`အသဲကဲြတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မယံုခဲ့တဲ့ဥစၥာပဲ...။ ခုေတာ့...ကြ်န္ေတာ္ ယံုျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္က်သြားျပီေပါ့ေနာ္...´
` အင္း...ဟုတ္တယ္။ တစ္လေလာက္ပါ။ သူေနာက္က်ခဲ့တာ......။ ´
`ေၾသာ္...သူ့႔ကို အိ ခ်စ္လိုက္တာ တစ္လေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္လား ´
` သိပ္မဟုတ္ေသးဘူး။ သူ့႔အသံ စၾကားစကေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ဦးမလဲ။ နဲနဲၾကာလာေတာ့မွ သံေယာဇဥ္
ရိွလာတာ..... ´
` သူက ဘယ္သူတဲ့လဲ... ´
စိတ္အားထက္သန္လြန္းလို႔ မဟုတ္ပါဘဲ ၀တ္ေက်တမ္းေက် ေလသံ...၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေသာေလသံျဖင့္ သူက ေမးလိုက္၏။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေသာ သူ့႔ဟန္ပန္ေၾကာင့္ သူမစိတ္ထဲမွာ သနားသြားရရင္း အခိ်န္သိပ္ၾကာေအာင္ေတာ့ မညွင္းဆဲရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရသည္။
`သူက ဖုန္းသရဲေလး တစ္ေယာက္ေပါ့...´
`ဗ်ာ...ဖုန္းသရဲ... ´
ဇေ၀ဇ၀ါ အေတြးေၾကာင့္ အူလည္လည္ ျဖစ္သြားေသာ သူ့႔မ်က္နွာသည္ လြန္စြာမွ ၾကင္နာဖြယ္ ျဖစ္ေန သည္။
` သူက ဘယ္သူလဲဟင္...´
` သူက ကို တဲ့...´
` ဟာ...အိ....ကို....ကို....´
နံေဘးသို႔ ျဖတ္ကနဲ ၀င္ထိုင္လိုက္ေသာ သူ့႔ေၾကာင့္ သူမလန္႔ဖ်တ္ကာ မတ္တတ္ရပ္ လိုက္၏။ ေပ်ာ္ရႊင္ သြားေသာ သူ့႔မ်က္နွာကို ၾကည့္ကာ ရင္ခုန္ေႏြးေထြးလာရျပန္သည္။ ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ဖူးစာကံဟာ သူမအတြက္ေတာ့ သိတ္ေကာင္း ေနပါလားဟင္...။ စိတ္ညစ္ညဴး ရႈပ္ေထြးေနခဲ့ရတာေတြဟာ ခုေတာ့လည္း ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ့စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပန္ျပီေပါ့။
ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား...။ သူ့႔အသံဟာ တည္ျငိမ္ယဥ္ေက်းတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းတေယာက္ရဲ့ အသံမိ်ဳးပါဆိုတာ...။
ဘယ္သူဆိုတာ မေျပာဘဲ ဖုန္းထဲမွ ေနာက္ေျပာင္ကာ ခ်စ္စကားေျပာျခင္းမ်ိဳးကို မုန္းေသာသူမအဖို႔ ခုလို ဖုန္းသံရွင္တစ္ေယာက္နွင့္ ဖူးစာဖက္မိျခင္းမွာ ေလာကၾကီးရဲ့ ကီ်စားျပက္ရယ္ျပဳမႈ သက္သက္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္၏။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....သူ့႔တေယာက္ကိုေတာ့ မ်က္နွာလိုက္စြာ ခြင့္လႊတ္ေက်နပ္လိုက္ေလသည္။ အခ်စ္ဟာ မ်က္နွာလိုက္တတ္သည္မဟုတ္ပါလား။
သူမအေတြးနွင့္ သူမ ၿပံဳးရႊင္လာကာ...
` အထဲ၀င္ၾကစို႔ ´ ဟု သူ့႔ကို ေျပာျပီး ေရွ႕မွေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ သူကလည္း ဘာမွ ေစာဒကမတက္ဘဲ
သူမေဘးမွ ယွဥ္ေလွ်ာက္လာကာ ရွက္ေသြးျဖန္းေနေသာ သူမမ်က္နွာကို ငံု႔ၾကည့္ျပီး ခပ္ရႊင္ရႊင္ မ်က္နွာထားနွင့္ ရင္ခုန္ၾကည္နူးစရာ စကားတစ္ခြန္းကိုသာ ဆိုလိုက္ေလသည္။
" ညက်ရင္...ကို..ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္...။ "
''''''''''''''''''''
ေ၀(စီးပြားေရးတကၠသိုလ္)
August, ၁၉၉၁...ျမွားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္း
August, ၁၉၉၁...ျမွားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္း
