မည္သည့္ အၾကပ္အတည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုေတာ့ ရိွရမည္ဟု သူမ ယံုၾကည္ခဲ့ဖူးေလသည္။ အဘယ္မွ် ခက္ခဲသည့္ေမးခြန္းျဖစ္ပါေစ။ အေျဖကေတာ့ ရိွရမည္။ မည္မွ်နက္နဲသည့္ ပုစၧာျဖစ္ေစ။ ညီမွ်ျခင္းတစ္ခုေတာ့ ခ်နိုင္ရပါမည္။
သူမ၏ ျပႆနာ အခက္အခဲသည္လည္း တစ္ေန့ေတာ့ ေျဖရွင္းရန္ (သို့မဟုတ္) ရင္ဆိုင္ရန္ နည္းလမ္းတစ္ခု ေပၚလာရမည္ဟု သူမ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးေလသည္။ သို့ေပမယ့္ ထိုျပႆနာ၏ထြက္ေပါက္သည္ သူမ မထင္မွတ္ေသာ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ သူမကို အလဲထိုးမည့္ အျဖစ္မို်းဟုေတာ့ သူမ မေတြးခဲ့မိပါ။
xxxxxxxxxxx
' ျမရြက္စိမ္းေတာ့ ဆံုးရွာျပီ...' ....ဆိုသည့္ သတင္းစကားသည္ မီးေတာင္ၿမံဳထိပ္၀ကို အနီးကပ္ငံု့ၾကည့္ေနတုန္း ေပါက္ကဲြလြင့္စင္ ခံလိုက္ရသကဲ့သို့ တဒဂၤေတာ့ ရူးသြပ္သြားရ၏။ ' ဘာေရာဂါနဲ့လဲ...ဘာေၾကာင့္လဲ...'...ဆိုသည့္အေမးကို သူမက မေမးရဲေပမယ့္ သတင္းေပးသူကေတာ့ တာ၀န္ေက်စြာ ေျဖသြားခဲ့ေလသည္။
' ကိုရဲေနာက္ကို လိုက္သြားတဲ့ ဒုတိယေျမာက္ မိန္းကေလးေပါ့ဟာ...'
' ဘုရား...ဘုရား....ဘုရား ကယ္ပါ...'
အေျဖက ေဘးလူၾကားလွ်င္ မျပည့္စံုသလိုထင္ရေပမယ့္ သူမကေတာ့ ရင္နွင့္ရင္း၍ နားလည္ခဲ့ရသူေလ။ ဒါဆို...ကိုရဲက ေရွ့မွဦးေဆာင္သူေပါ့။ ျမရြက္စိမ္းက ဒုတိယဆိုေတာ့...။ ပထမတစ္ေယာက္ ရိွေနခဲ့ေသးသည္ေပါ့။
ဤမရဏခရီးသြား မီးရထားတဲြၾကီး၏ ေခါင္းတဲြသည္ ကိုရဲဟုဆိုပါလွ်င္ ေခါင္းတဲြေနာက္မွ ပထမလိုက္သူသည္ သဲစုပိုင္။
ဒုတိယသည္ ျမရြက္စိမ္း။ ေနာက္ထပ္လိုက္မည့္ တတိယေျမာက္ကေရာ...။ ေခ်ာထက္ခင္ဆိုသည့္ သူမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုရဲ၏
ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ခ်စ္သူရည္းစားေတြထဲက ဘယ္သူလဲ....။
သည္လိုေတြးမိေတာ့နာက်ည္းစိတ္ျဖင့္ ေအာ္ရယ္ပစ္ခ်င္လာကာ ေၾကာက္စိတ္နည္းနည္း ေလ်ာ့သြားသလိုရိွရ၏။
သို့ေပမယ့္ ေခ်ာထက္ခင္ဆိုေသာ သူမ၏ျဖစ္တည္မႈကို သတိ၀င္မိေတာ့ ထူပူရိွန္းဖိန္းကာ စိုးစိတ္ေတြက ငယ္ထိပ္မွ ခနၶာကိုယ္အနံွ့
အရိွန္ျပင္းစြာ ျဖန့္စီးသြားေတာ့သည္။
' ေမေမ...ေမေမ...သမီးကို ကယ္ပါအေမ...'
ကနၱာရအလယ္မွ ေရဆာသူလို သူမငိုညည္းခ်င္ေပမယ့္ မဖြင့္အံရဲသည့္ အျဖစ္မို့ ပို၍ေလာင္ၿမိဳက္လွပါျပီ။ ေလာကအလယ္မွာ သူမက တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္။ အသိုင္းနွင့္ အ၀ိုင္းနွင့္...၊ မိဘေဆြမ်ိဳး ေမာင္နွမသားခ်င္းမ်ားနွင့္...၊ ဂုဏ္သေရရိွ မိသားစု...၊ ၿမိဳ႕မ်က္နွာဖံုး..၊ ပညာတတ္...၊ ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီး...။
ဒါေတြအားလံုးသည္ သူမအတြက္ ခုလိုအေျခအေနမို်းမွာ ဘာအေထာက္အကူမွ မေပးနိုင္သည့္အျပင္ ေနာင္တဆိုသည့္ အထုပ္အပိုးကိုသာ သူမရင္ထဲတြင္ ပို၍ေလးလံေစေလျပီ။ သူမတစ္ေယာက္တည္းဆိုလွ်င္ ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ခံရမည္မို့ ထိတ္လန့္ေသာ္လည္း
သူမ ေနာင္တမရခ်င္ပါ။ သို့ေပမယ့္ သူမကိုယ္သူမထက္ အေမ့ကိုသတိရသည္နွင့္ အလြန္အမင္း တုန္လႈပ္ရပါသည္။
အေမ့သမီးျဖစ္ရသည္ကို အျမဲတမ္းဂုဏ္ယူခဲ့ရေသာ ဘ၀မွသည္ သူမ၏ျပစ္မႈတစ္ခုေၾကာင့္ အေမ့သမီးျဖစ္ရတာ ေနာင္တရခဲ့ျပီ။
သူမအတြက္မဟုတ္။ အေမ့အတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။
သမီးမ်ားအတြက္ အျမဲဂုဏ္၀င့္ခဲ့ေသာ အေမသည္ သူမအတြက္ ဂုဏ္ပ်က္ရေတာ့မည္။ သမီးမ်ား၏ ဂုဏ္သိကၡာကို အၿမဲဆယ္ယူကာကြယ္နိုင္ခဲ့ေသာ အေမသည္ သူမေၾကာင့္ သိကၡာက်ရေတာ့မည္။ သမီးေခ်ာငါးေယာက္၏ မိခင္အျဖစ္ မာနတံခြန္လႊင့္ထူခဲ့ေသာ အေမသည္ အငယ္ဆံုးသမီးက်မွ ေခါင္းမေဖာ္၀ံ့ေအာင္ အရွက္ရေတာ့မည္။
အေမ တသက္လံုး ဂုဏ္ယူၿပံဳးရႊင္ေနသည္ကိုသာ ျမင္ခ်င္ပါသည္။ အေမ တသက္လံုး ေမာ္ႂကြားနိုင္ေအာင္သာ စြမ္းေဆာင္ခ်င္ပါသည္။ အေမ့ဂုုဏ္သေရကို ညိွုဳးႏြမ္းထိခိုက္ေအာင္ သူမ စိတ္ကူးနွင့္ေသာ္မွ မႀကံစည္ရက္ခဲ့ပါ။ သို့ေသာ္...........။
အမွားတစ္ခုသည္ ဖ်က္မရေတာ့လွ်င္ေတာင္ ျပင္ဆင္ခြင့္ေတာ့ ရိွသင့္သည္။ ေျခရာထင္က်န္မည္ ဆိုလွ်င္ေတာင္ ေနာက္ဆုတ္ခြင့္ေတာ့ ရိွသင့္သည္။ သို့ေပမယ့္ ကံြ်မိသည့္ေျခတစ္လွမ္းသည္ ဆုတ္ခြင့္မရိွေလာက္ေအာင္ သူမေလွ်ာက္ခဲ့မိေသာလမ္းက
သာမာန္လမ္းမဟုတ္ဘဲ ႏြံလမ္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။ တစ္လွမ္းခ်င္း နစ္၀င္ေစခဲ့ေသာႏြံလမ္း....။
ႏြံမွန္းသိလ်က္ စံုရပ္လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္မဆုတ္သာေအာင္ တအိအိကံြ်၀င္ေနေသာ...ႏြံ။
တခါသာ ကံြ်ဖူးေသာ္လည္း နႈတ္မရေတာ့သည့္ ေျခတစ္လွမ္းသည္ သူမကို အခိ်န္ရိွသေရြ့ ေျခာက္လွန့္ေနေတာ့သည္။
xxxxxxxxxx
ရည္းစားမ်ားတာ မျပစ္မဟုတ္။ တဲြၾကည့္မွ၊ အနီးကပ္ဆက္ဆံၾကည့္မွ၊ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိျပီး တဘ၀လံုးလက္တဲြဖို့အတြက္ ေနာက္ဆုတ္သင့္ ဆုတ္ရမည္။ ေရွ့တိုးသင့္ တိုးရမည္။ တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ ညိွၾကည့္ရမည္။
သူမ သည္လို ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးသည္။ ခုေခတ္မွာ..၊ ကမၻာရြာေခတ္မွာ..၊ အိုင္တီေခတ္မွာ...ယဥ္ေက်းမႈေတြက ပြင့္လင္းလြန္းလာျပီ။
မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္း အင္တာနက္ေပၚကေန ကမၻာ့အေရွ့၊ အေနာက္၊ နိုင္ငံစံု ခိ်တ္ဆက္နိုင္ေနျပီ။ မည္သူကမွ တစ္သက္တစ္ခ်စ္တို့၊
ရည္းစားဦးက အိမ္ေထာင္ဦးတို့ မေႂကြးေၾကာ္ၾကေတာ့။ ဘယ္ရည္းစားကို အခ်စ္ဆံုးလဲ ဆိုတာမို်းေတာင္ အလုပ္ရႈပ္ခံျပီး ေမးမေနၾကေတာ့။
တဲြၾကည့္သည္။ ခ်စ္ၾကည့္သည္။ ပြင့္လင္းစြာ သြားလာၾကသည္။ သေဘာခ်င္းမတိုက္ဆိုင္၊ အဆင္မေျပလွ်င္ သြား..ေနာက္တစ္ေယာက္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္သည္။ အိမ္အလည္ေခၚသည္။ ေက်ာင္းအတူသြားသည္။ အသိုင္းအ၀ိုင္းနွင့္သိပ္ကီးမကိုက္ ျပန္လွ်င္ နား...ေနာက္တစ္ေယာက္။
ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သိပ္မေျပာၾကေတာ့။ အိမ္ကလည္း သိတ္မေ၀ဖန္ေတာ့။ လက္ခ်င္းခိ်တ္တာ၊ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ထိုင္လိုက္တာ၊ သိတ္အဆန္းတၾကယ္ မျဖစ္ၾကေတာ့။ ပတ္၀န္းက်င္အျမင္ေရာ လူေနမႈပံုစံေရာ ေျပာင္းလဲသြားၾကျပီ။
သူမ အစ္မေတြေခတ္တုန္းကေတာင္ ဒီလိုမဟုတ္ခဲ့။ ေယာက်ာ္းေလး သူငယ္ခ်င္းရယ္လို့ သိပ္မထားၾက။ ရည္းစားကိုလည္း ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ထားၾကရသည္။ စကားရပ္ေျပာတာကို ျမင္လွ်င္ေတာင္ ပတ္၀န္းက်င္က ကဲ့ရဲ့တင္းဆိုခ်င္သည္။ မိဘေမာင္ဘြား သိသြားလို့ကေတာ့ ထြက္ခြင့္ပါမစ္ ပိတ္ခံရမည္။ အိမ္တြင္း အက်ယ္ခ်ဳပ္က်မည္။ ရည္းစားတစ္ေယာက္ ပ်က္ဖူးလွ်င္ပင္ မိန္းမဆိုး စာရင္း၀င္သြားျပီ။ နွစ္ေယာက္သံုးေယာက္မ်ား ေျပာင္းဖူးသြားလွ်င္ ဘယ္ေယာက်ာ္းေလးရွင္ကမွ တန္ဖိုးမထားခ်င္ၾကေတာ့။
သူမ အစ္မအႀကီးဆံုးတုန္းက အပ်ိဳေပါက္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရည္းစားထားတတ္ျပီမို့ အေမ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ခဲ့ရဖူးသည္။
' သမီးရယ္...မိန္းကေလးဆိုတာ အေနအထိုင္ အင္မတန္ဆင္ျခင္နိုင္လြန္းမွ တန္ရံုက်တာ။ အေမတို့ငယ္ငယ္တုန္းက ရည္းစားမေျပာနဲ့၊ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းေတာင္ မထားၾကဘူး။ ေကာင္ေလးေတြေရွ့ဆို ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာဖို့ ေနေနသာသာ ျပီတီတီေတာင္ မၿပံဳး၀ံ့ဘူး။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ တန္ဖိုးကို အိေျႏၵဘယ္ေလာက္ ရိွသလဲဆိုတာ ၾကည့္ျပီး သတ္မွတ္ၾကတာ။
ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေနတဲ့ မိန္းကေလးဟာ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေယာက်ာ္းမ်ိဳးနဲ့ပဲ ညားရတာပဲ...'
သူမကေတာ့ ညီအစ္မငါးေယာက္မွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္ျပီး အစ္မၾကီးနွင့္ဆို ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ကြာသည္မို့ အဲဒီတုန္းက ငါးနွစ္အရြြယ္ေလးသာ ရိွေသးသည္။ သို့ေပမယ့္ အေမ့ဆံုးမစကားေတြက မမၾကီးလက္ထက္မွသည္ သူမအရြယ္ေရာက္သည့္ တိုင္ေအာင္ ငါးလီငါးခါ မရပ္မနား ေျပာေနရသည္မို့ နားကေတာ့ ယဥ္ေနပါျပီ။
အေမ့ဆံုးမစကား မရပ္နားရတာလည္း မေျပာနွင့္ေလ။ ညီအစ္မငါးေယာက္က နွစ္နွစ္ႀကီး နွစ္နွစ္ငယ္ အၿပိဳင္းအရိုင္း အပို်ျဖစ္လာၾကေတာ့ အေမရြတ္ေနက် ဂါထာေတြ...အငယ္ဆံုး သူမလက္ထက္က်ေတာ့ သူမက အလြတ္ရြတ္ျပနိုင္ေနျပီ။ သမီးငါးေယာက္ ကလည္း တစ္ေယာက္တစ္မို်း မရိုးေအာင္ ဇာတ္လမ္းစံု ေပးနိုင္ၾကသည္။
မမၾကီးက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နွင့္ ရည္းစားထားလို့ စိတ္ညစ္ရလွျပီ အေမက ထင္ေနတာ....။ မမလတ္က်ေတာ့ ရည္းစားေတြ မိႈလိုေပါက္ရံုတင္မက ေဆးသမားတစ္ေယာက္ကို တန္းတန္းစဲြျဖစ္ေနလို့ မနည္းခဲြယူရျပန္သည္။ မမေလးကလည္း အားက်မခံ ရည္းစားတင္မက အခ်စ္ေတာ္ပါ ထားလိုက္ေသးသည္။ မမငယ္က်ေတာ့ သူမ်ားထက္ထူးေအာင္ ေယာက်ာ္းေလးခ်စ္သူ မထားပဲ ေယာက်ာ္းလ်ာမေလး တစ္ေယာက္နွင့္ တတဲြတဲြျဖစ္ျပန္သည္။ အေမက မိန္းမခ်င္းမို့ အေရးမၾကီးပါဘူး ဆိုျပီး စိတ္မပူပဲ လႊတ္ထားမိေတာ့ အေမဗ်ာမ်ားရျပီ။
ေယာက်ာ္းလ်ာေနာက္ လိုက္ေျပးသြြားလို့ လိုက္ရွာရသည္။ အတင္းခဲြရသည္။လူၾကားမေကာင္းသည့္ ကိစၥကို ေကာင္းေအာင္ ဖံုးဖိရသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမကေတာ့ တကယ္ စံနမူနာျပုေလာက္သည့္ အေမပါ။ သမီးေတြ ဘယ္လိုကတိမ္းကပါး လုပ္လုပ္၊ တည့္မတ္ေအာင္ ထိန္းနိုင္သူ။ သမီးေတြ လမ္းေဘးေခ်ာ္ ေလွ်ာက္ေနလွ်င္လည္း ေခ်ာ့တစ္ခ်ည္ ေခ်ာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚ
ဆဲြတင္နိုင္သူ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အမွားေတြျဖစ္ခဲ့၊ လုပ္ခဲ့၊ အေမက သမီးမ်ားေရွ့မွ မားမားရပ္ကာ ပဲ့ျပင္ကာကြယ္ခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။
အေမ ဘယ္ေလာက္ စြမ္းေဆာင္နိုင္သလဲဆို...၊ သူမအစ္မ ေလးေယာက္စလံုး တစ္ေယာက္မွ အမွားမကင္းခဲ့ၾကေပမယ့္ မေထာ္မနန္း တစ္ေယာက္မွ မျဖစ္ၾက။ လင္ေကာင္းသားေကာင္း ကိုယ္စီရလို့ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ေနနိုင္ၾကသူခ်ည္း။
မမၾကီးက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ရည္းစားထားေပမယ့္ အေမ ဆံုးမပဲ့ျပင္တာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲဆို...၊ နွစ္ေယာက္စလံုးကို
ေခၚျပီးေတာ့ ၾသ၀ါဒေပး နားခ်တာ....။ အဲဒီ ငယ္ရည္းစားေလးကိုယ္တိုင္ စာေတြအရမ္းႀကိဳးစားျပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္လို့...။ မမၾကီးကေတာ့ ဥာဏ္သိတ္မေကာင္းတာမို့ ရိုးရိုးဘဲြ့ေလးရျပီး ခုဆို ဆရာ၀န္ကေတာ္ၾကီး ျဖစ္လို့...။
မမလတ္ကိုလည္း ေဆးသမားေကာင္ေလးနဲ့ အတင္းခဲြ။ အၾကမ္းနည္းမရေတာ့ အေမက နွလံုးေရာဂါသည္းျပီး ေဆးရံုေတြဘာေတြေရာက္...။ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ျပီး သမီးကိုဖက္ငို...။ မမလတ္လည္း အေမ့အသက္နဲ့ေတာ့ ေဆးသမားကို လဲေတာ့တာေပါ့။
အေမေပးစားတဲ့ သူေဌးသား လူရိုးၾကီးတစ္ေယာက္နဲ့ ညားသြားလိုက္တာ...။ ခုေတာ့ မာစီးဒီးကားၾကီးကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းျပီး ခန့္လို့ေၾကာ့လို့...။ အေမ့ကိုလည္း ေက်းဇူးေတြ တင္လို့...။
အခ်စ္ေတာ္ေတြနဲ့ ရႈပ္လိုက္ေသးတဲ့ မမေလးက်ေတာ့ အေမက သိပ္ပင္ပင္ပန္းပန္း မစည္းရံုးရပါဘူး။ သူကိုယ္၌က မမလတ္နဲ့အျပိုင္အဆိုင္မို့ ဟိုတစ္ေယာက္က မာစီးဒီးေမာင္းရင္ သူကလည္း လင္ခရူဆာကို မ်က္စပစ္ခ်င္သူဆိုေတာ့ အေမ တစ္ခ်က္ခုတ္လိုက္တာ နွစ္ခ်က္ျပတ္သြားတာေပါ့။
ေယာက်ာ္းလ်ာခ်စ္သူ မမငယ္ကိုေတာ့ အေမ ေတာ္ေတာ္လက္ကုန္ဖြင့္ လိုက္ရေသးသည္။ သို့ေပမယ့္ အေမ့လိမၼာပါးနပ္ေသာေဖ်ာင္းဖ်မႈကိုေတာ့ ေနာက္ဆံုး မလြန္ဆန္နိုင္။ ရိုးအခ်မ္းသာေသာ လူပို်ၾကီးတစ္ေယာက္နွင့္ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ အဆင္ေျပသြားတာပါပဲ။
အေမ့ကို ခီ်းမကူ်းပဲ မေနနိုင္သည္မွာ ဤအခ်က္ပဲျဖစ္သည္။ အေမရွာေပးေသာ သားမက္ေတြက ျပည့္စံုသင့္တင့္သေလာက္ရိုးသားေအးေဆးၾကသည္။ အေမ့သမီးမ်ားကို ေမတၱာစစ္နွင့္ ျမတ္နိုးၾကသည္။ အလိုလိုက္ၾကသည္။ တစ္ေယာက္မွ စိတ္သေဘာထား
ေသးသိမ္သူ မပါၾကေပ။ သမီးေတြ၏ အတိတ္ကို တူးဆြရန္လုပ္မည့္သူလည္း တစ္ေယာက္မွမပါ။ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ ခ်စ္ခင္ေနတာသာ ေတြ့ရေတာ့ သူမက အေမ့ကို ေလးစားရျပန္သည္။
ေရွ့မွ အစ္မမ်ားကို စံျပျမင္ေနရေတာ့ သူမ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္ဆန္၊ ရည္းစားမ်ားေပမယ့္ အေမ့ဆီမွာ သူမေရွ့ေရးကို ပြင့္လင္းစြာ အပ္နံွထားလိုက္ေတာ့သည္။
' သမီးက နမူနာေလးခု ရိွျပီးသားမို့ အေမသေဘာတူတဲ့ သူကိုပဲ ယူမွာပါအေမရဲ့။ ခု...တဲြေနတဲ့သူေတြထဲက
အေမသေဘာက် မီးစိမ္းျပမွ သမီးကလည္း လက္တဲြမွာ...'
ေခတ္ကာလကလည္း ေျပာင္းလာသလို သူမကလည္း သည္လိုပြင့္လင္းထားေတာ့ အေမက သူမ ေနတာထိုင္တာ၊ သြားတာလာတာကို အစ္မေတြတုန္းကေလာက္ မခု်ပ္ခ်ယ္ခဲ့။ ေခတ္မီပြင့္လင္းတာနွင့္ သိကၡာမဲ့ကလက္တာ ခဲြျခားတတ္ဖို့ကိုေတာ့ အၿမဲသတိေပးတတ္သည္။ လက္တဲြေဖာ္ အစစ္အမွန္ကို အနီးကပ္ေရြးခ်ယ္သည္ ဆိုေသာ္လည္း ေယာက်ာ္းတစ္ကာအေပၚ အရူးလုပ္
ဖံ်က်သည့္ မိန္းမလည္မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သတိေပးသည္။ ရန္ျငိုးထားခံရေလာက္ေအာင္ မေပြလီဖို့ကိုလည္း သတိထားခိုင္းသည္။
သူမ အေနအထိုင္ အသြားအလာကိုလည္း အေမက မ်က္ေျခေတာ့ အျပတ္မခံပါ။ ဘယ္သြားသည္၊ ဘယ္လာမည္၊ ဘယ္သူနွင့္၊ ဘယ္အခိ်န္..ဆိုတာ အေမ့ကို အသိေပးျပီး စည္းနွင့္ကမ္းနွင့္ သြားလာရသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ျပီး..ျပီးေရာ လႊတ္မထားခဲ့ပါ။
သို့ေပမယ့္ သူမကပဲ လည္လြန္းသည္လား။ အေမကပဲ သူမကို ယံုလြန္းသည္လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပႆနာ၏ အဓိကတရားခံမွာ
သူမသာျဖစ္ပါသည္။ အေမက အျပစ္မဲ့သေလာက္ သူမက အေမ့ယံုၾကည္မႈကို ေစာ္ကားမိ၍ ကံၾကီးထိုက္ခဲ့သူသာ ျဖစ္ပါသည္။
xxxxxxxxxx
မီးကို ပူမွန္းသိလ်က္နွင့္ ကစားခ်င္ခဲ့သူမွာ သူမသာျဖစ္ေလသည္။ ကိုရဲကို အိမ္ေထာင္သည္မွန္း သိလ်က္နွင့္ ေနာက္မဆုတ္ဘဲ အရဲြ့တိုက္တဲြမိျခင္းသည္ နႈတ္မရမည့္ ေျခတစ္လွမ္းကို စမ္းလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
သူငယ္ခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးစကေတာ့ နယ္မွေက်ာင္းလာတက္ေသာ ကိုရဲသည္ လူပို်ေက်ာင္းသားေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့ေသးသည္။
ရုပ္ေခ်ာ ေငြေပါသည့္ မိန္းကေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနသူ...။ မ်က္နွာမ်ားေပမယ့္ သူမကိုေတာ့ အေလးထားသူ...။ သူမဆီက လက္ထပ္ခြင့္ရလွ်င္ အရႈပ္ထုပ္အားလံုးကို စြန့္မည္ဟု ဂတိေပးသူ...။ သူမနွင့္ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္သာသာ ခ်စ္သူရည္းစားမေရာက္တေရာက္ ျဖစ္လာကာမွ သူ့သတင္းက သိုးသိုးသန့္သန့္ ထြက္လာ၏။ သို့ေပမယ့္ မေသခ်ာေသး။
သူမက ခပ္ခြာခြာ ေရွာင္ဖယ္ဖို့ ဆံုုးျဖတ္ျပီးစမွာ နယ္မွ ကိုရဲ၏မိန္းမဆိုသူက ျပဴးတူးၿပဲတဲ ေရာက္လာျပီး သူမကို အေၾကာၾကီးနွင့္
ရန္ေတြ့ေတာ့သည္။ သည္မွာတင္ သူမ၏တလဲြမာနက လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားေစခဲ့၏။ ခပ္ရိုင္းရိုင္း ခပ္စြာစြာ ကိုရဲမိန္းမ စကားမ်ားေၾကာင့္ အျမင္ကတ္ကတ္နွင့္ ကိုရဲကို တမင္ဆက္တဲြေနျဖစ္သည္။ ကိုရဲကလည္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ စိတ္ကစားခိ်န္မွာ မွားယြင္းခဲ့မိသည့္ သူ၏အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ ဒုကၡမ်ားအေၾကာင္း သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေျပာတတ္သည္။ နယ္မွေက်ာင္းလာတက္သူမို့ သူ့ကို
အိမ္ေထာင္သည္မွန္းလည္း မည္သူကမွ မသိ။ စြာလြန္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္လက္မွ ကယ္တင္ဖို့ သူမကို တကီ်ကီ်အေျဖေတာင္းသည္။
သူမက သည္လိုလူမို်းနွင့္ သူမအသိုင္းအ၀ိုင္း...၊ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရမွန္းသိသည္မို့ အေစာကတည္းက စိတ္မွာျပတ္ျပီးသား။
အထူးသျဖင့္ သမီးမ်ားအတြက္ အျမဲဂုဏ္တက္လိုေသာ အေမနွင့္ ဒီလိုသားမက္မို်းမွာ မတန္ရာ။ စိတ္ထဲမွာ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ျပီးသား။
သို့ေပမယ့္ ကိုရဲမိန္းမကိုေတာ့ ပညာနည္းနည္း ေပးလိုေသးသည္နွင့္ ၾကိုးရွည္ရွည္ျဖင့္ ကိုရဲကို လွန္ထားလိုက္သည္။
သည္အေတာအတြင္း ကိုရဲသတင္းေတြက ပိုလို့ေမႊးလာသည္။ လက္ရဲဇက္ရဲ၊ ေဆးသမား၊ ျမာေပြသူ၊ လက္ရိွအိမ္ေထာင္ပင္မက နယ္မွာပင္
လက္ညိွုးထိုးမလဲြ ရႈႈပ္ေပြသူ၊အမို်းေကာင္းသမီးေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးသူ၊ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ရိွပါလ်က္နွင့္ သမီးခ်င္း မစာနာတတ္သူ..။
သတင္းေပါင္းစံုလာျပီး သူမ စိုးထိတ္စြာ ေျခလွမ္းနုတ္ဖို့ အျပင္မွာပဲ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ အပိတ္ခံလိုက္ရေလျပီ။ သူမကိုုယ္သူမလည္လြန္းလွျပီ ထင္ေနေပမယ့္ လည္ေနသည့္ဂ်င္ထိပ္ကိုမွ ထံုးတို့သူကလည္း ကြ်မ္းက်င္ပိုင္နိုင္လွသည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပန္းကေလးက ညိွုးနြမ္းခဲ့ရေပမယ့္ မေၾကမြေသးသည္မို့ အားတင္းနိုင္ေသးသည္။ ေခတ္ကာလကို အကာအကြယ္ယူျပီး မာန္ဆယ္နိုင္ေသးသည္။ အေမ့အရိပ္ကိုခိုျပီး ေအးခြင့္ရွာနိုင္ဦးမည္။ သူမက သည္လို စိတ္ေျဖေတြးမိသည္။
သူမက ေနာင္တမွ်င္းမွ်င္းနွင့္ စိတ္မရွင္းတရွင္း ႀကဳိးစားရွင္သန္ေနစဲမွာ ကိုရဲက ျမင္ကြင္းထဲမွ ျဖတ္ကနဲေပ်ာက္သြားျပီး မၾကာမီမွာပင္ မျပန္လမ္းကို ျမန္းသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းဆိုး ေရာက္လာေတာ့သည္။ေရာဂါကေတာ့ ေခတ္အစားဆံုး မဏရလက္တံရွည္ (.....)။
xxxxxxxxxx
လိပ္ျပာကပဲ မသန့္သည္လား။ စိတ္ကပဲ လန့္ေနသည္လား မသိ။ ခနၶာကိုယ္မွာ အဖုအပိန့္ေလးထြက္လာလွ်င္ပင္ ရင္မွာထိတ္လွသည္။ ေရယုန္လား။ ယားဖုလား။ ရိုးရိုးလား။ ဆန္းဆန္းလား။ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ျပီး ဗ်ာဆိုက္ရျပီ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္ဆန္သည္ေျပာေျပာ ဒီကိစၥကိုေတာ့ လူသိရွင္ၾကား အျဖစ္မခံရဲ။ တျခားလူမေျပာနွင့္။ အေမ့ကိုေတာင္ အသိမေပးရဲ။ နွစ္ေယာက္တည္း
သိသည့္ ကိုရဲကလည္း ေရွ့မွသြားနွင့္ျပီမို့ အသည္းတထိတ္ထိတ္ စိုးရံြ့လွသည္။
သူမကပဲ စိုးရိမ္စိတ္လြန္ကဲ ေနသည္လားမသိ။ ခုတေလာမွာမွ မ်က္နွာေပၚမွာေပါက္သည့္ ၀က္ျခံကအစ အရင္ကနွင့္မတူ။
ပ်င္လိုက္ထြက္လာသည့္ ၀က္ျခံလိုလို အပိန့္ေလးေတြက ေတာ္ေတာ္နွင့္ ေပ်ာက္သည္မရိွ။ သည္ၾကားထဲ အေအးေလး နည္းနည္းမိသည္နွင့္ နွာေစးျပီ။ ေနထိုင္မေကာင္း မအီမသာျဖစ္ျပီ။ အသက္ရွူမ၀ ဆို့ၾကပ္ေနတတ္သည္။ လူက က်န္းမာေရးမေကာင္းသလို စိတ္ကလည္း ထိုင္းမိႈင္းစိုးထိတ္ကာ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေနသည္။
အေမကေတာင္...' သမီးေလး ခုတေလာ အျပင္လည္း သိတ္မထြက္ပဲ ေျချငိမ္လွခ်ည္လား...'...လို့ ေမးလွျပီ။ အိပ္မေပ်ာ္ ထိတ္လန့္ေနရသည့္ ညေတြမ်ားျပီမို့ ခနၶာကိုယ္ကလည္း ေမာ္ဒယ္ဂဲလ္ျဖစ္ေနျပီ။ တခ်ဴခ်ဴတခ်ာခ်ာနွင့္မို့ ခဲအို ဆရာ၀န္ဆီလည္း ေခ်ာင္းေပါက္ေလာက္ျပီ။ ၾကာေတာ့ လိပ္ျပာမလံုလွသည္မို့ ေတာ္ရံုေနထိုင္မေကာင္းတာကို အေမမသိေအာင္ ၾကိတ္မိွတ္ေနရေတာ့သည္။
သည္လို အၾကပ္အတည္းၾကားမွ ထြက္ေပါက္တစ္ခုကိုေတာ့ သူမ သည္းသည္းထန္ထန္ ေတာင့္တမိပါသည္။ မိဘဂုဏ္သိကၡာကိုလည္း မထိခိုက္၊ အေမလည္း စိတ္ဆင္းရဲနာက်င္မႈ မရိွေစရေအာင္ သိမ္ေမြ့ပိရိေသာ ထြက္ေပါက္တစ္ခုရဖို့ ေန့စဥ္နွင့္အမွ် ေတာင့္တေန ရသည္။ အျပစ္ရိွသည္က သူမသာမို့ ျပစ္ဒဏ္ကို သူမတစ္ေယာက္သာ ခံယူသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ မဆိုင္သည့္ သူမ၀န္းက်င္မွ လူမ်ားကို သူမေၾကာင့္ ဂုဏ္သိကၡာ မညိႈးနြမ္းေစခ်င္ပါ။ အထူးသျဖင့္ အေမသာ အဓိကျဖစ္ပါသည္။
သူမကိုယ္သူမ အဆံုးစီရင္ျခင္းမို်း မိုက္မဲသည့္ လုပ္ရပ္ကိုေတာ့ သူမ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့မိ။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လို
အမွားမ်ိဳးမွ မက်ဴးလြန္လိုေတာ့။ သူမက ဘ၀မွာ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ မွားမိသည္နွင့္ပင္ လံုေလာက္လြန္းခဲ့ေလျပီ။
ဒါျဖင့္ မိဘေတြမသိေအာင္ အိမ္မွတိတ္တဆိတ္ ထြက္ေျပးဇာတ္ျမွဳပ္လိုက္ရမည္လား။ သူမကို မည္သူမွမသိသည့္ အရပ္ေဒသတစ္ခုမွာ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းတစ္ခုခု ၀င္လုပ္ရင္းနွင့္ေလ။ သူမမွာ အခိ်န္ဘယ္ေလာက္ က်န္ေသးသည္ေတာ့ မသိ။ မေသခင္မွာေတာ့
ေလာကၾကီးအက်ိဳးကို တစ္ခုခုေတာ့ သယ္ပိုးလုပ္ေဆာင္ ေပးသြားခ်င္ေသးသည္ေလ။
xxxxxxxxxx
မထင္မွတ္ေသာ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ အလဲထိုးမည့္ အေျခအေနမို်းနွင့္ သူမအတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ေပၚလာမည္ဟုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ သူမ မေတြးခဲ့မိပါ။
အလြန္ထက္ျမက္ တက္ႂကြေသာ၊ သမီးမ်ားအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးနိုင္ေသာ၊ အေျမာ္အျမင္ ၾကီးမားလွသည့္ အေမ့ဦးေနွာက္မွာမွ သည္လိုေရာဂါ ျဖစ္လာခဲ့သည္တဲ့ေလ။ ကင္ဆာဆိုတာ...လူ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကားဖူးေနက် အဆန္းတၾကယ္ေရာဂါ
မဟုတ္ေပမယ့္ ဦးေနွာက္ကင္ဆာ ဆိုတာကိုေတာ့ သူမကပဲ ဗဟုသုတ နည္းေလသလား။ အျဖစ္နည္းလွသည္ ထင္မိပါသည္။
အသည္းကင္ဆာ၊ ရင္သားကင္ဆာ၊ အစာအိမ္ကင္ဆာ၊ အူမၾကီးကင္ဆာ၊ သားအိမ္ကင္ဆာ၊ အဆုတ္ကင္ဆာ... ကင္ဆာျဖစ္ခ်င္စရာ အစိတ္အပိုင္းေတြက အမ်ားႀကီးရိွပါလ်က္နွင့္ အေမက ဦးေနွာက္ကင္ဆာတဲ့...။
ထြက္ေပါက္တစ္ခု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သူမေတာင့္တေနခိ်န္နွင့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ အေမ ရုတ္တရက္ မူးလဲခဲ့ေလသည္။
အားလံုးက ဦးေနွာက္ေသြးေၾကာျပတ္မွာကို စိုးရိမ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ စီတီစကင္က ဦးေနွာက္အက်ိတ္ဆိုသျဖင့္ အေရးေပၚခဲြစိတ္ကာ အက်ိတ္ ထုတ္ရမည္ ထင္ၾကျပန္သည္။ သို့ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္စစ္ေဆးမႈမ်ား လုပ္အျပီး...၊ ကင္ဆာအျမစ္မ်ားက ပံ့်နံွ့ေနျပီမို့ နွစ္လခန့္သာခံေတာ့မည္ဟု ဆရာ၀န္မ်ားက လက္ေလ်ာ့လိုက္ေလသည္။
အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းလွသည္မို့ သူမတို့ တစ္မိသားစုလံုး မယံုၾကည္နိုင္ေအာင္ စိတ္ထိခိုက္ရ၏။ ခ်မ္းသာႁကြယ္၀သည့္ သမီးမ်ားက ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ အေမ့ကိုကုမည္ ဆိုေပမယ့္ သည္ေရာဂါက ေငြမီေသာ္လည္း အခိ်န္မမီေသာ ေရာဂါ...။
သတိအလြန္ေကာင္းေသာ အေမက ေနာက္ပိုင္းမွာ မၾကာခဏ သတိေမ့တတ္လာသည္။ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ခ်ိဳ႕ယြင္းကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္ တစ္ခါတစ္ရံ မမွတ္မိတတ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိေကာင္းေနျပန္လွ်င္ေတာ့ အေမဖတ္ေနက် မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတြ သူမက စာအုုပ္ဆိုင္မွာ သြားငွားေပးရသည္။ အေမက သူမတို့ငယ္ငယ္ကတည္းက စာအလြန္ဖတ္သည္။ ၀ယ္စုထားသည့္ စာအုပ္ေတြကလည္း အိမ္မွာ ဘီရိုၾကီးနွင့္ နွစ္လံုးအျပည့္..။
သို့ေပမယ့္ ခုလို ေရာဂါျဖစ္လာေတာ့ စာဖတ္မ်ားလွ်င္ ေခါင္းကိုက္သည္တဲ့။ အေမ မဖတ္နိုင္ေတာ့ အေမဖတ္ခ်င္သည့္စာအုပ္မ်ားကို သူမက ဖတ္ျပရသည္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း အေမက သူ့ေရာဂါကိုသူ ရိပ္မိေနသလိုပင္။
' သမီး...စာအုပ္စင္ထဲက ေပၚလီယာနာစာအုပ္ကို ျပန္ရွာျပီး ဖတ္ျပစမ္းပါကြယ္...'
အေမ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ဖတ္ျပီးသား။သူမတို့ညီအစ္မကိုလည္း ဖတ္ၾကည့္ခိုင္းျပီးသား။ အေမ ဘာလို့ ထပ္ဖတ္ခိုင္းတာလဲ။
သူမကေတာ့ အေမ သူ့ကိုယ္သူ သိေနလို့လား။ သူမအျဖစ္ကို ရိပ္မိေနလို့လားဆိုျပီး လိပ္ျပာမလံုလွပါ။
တခါတေလေတာ့လည္း ေရာဂါျပင္းထန္လာလွ်င္ စာအုပ္ဖတ္ဖို့ ေနေနသာသာ ဘာကိုမွ မသိေတာ့သူတစ္ေယာက္လို အေမငူငူၾကီး ေနတတ္သည္။ ဒီလိုအခိ်န္ဆို ဆရာ၀န္ပင့္ကာ ေဆးေတြသြင္းရျပန္သည္။ သူမကေတာ့ အေမ့ကိုမၾကည့္ရက္တိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျပစ္တင္ေနမိသည္။ သူမ ေတာင့္တမိေသာ ထြက္ေပါက္ေၾကာင့္ဟု ဥပါဒါန္က စဲြေနစဲ...။
တေျဖးေျဖးနွင့္ အေမ့ေရာဂါ ပိုဆိုးလာကာ အသိဥာဏ္ ျပန္လည္မလာေတာ့။ အသက္ရိွေနေပမယ့္ အသိမဲ့ခဲ့ေလျပီ။
အစာကိုနွာေခါင္းပိုက္မွ ဆက္ရသည္။ အရိုးေပၚအေရတင္ ကမၼဌာန္းရုပ္နွင့္ ဖားလ်ားေ၀ လွပမည္းနက္ခဲ့ေသာ အေမ့ဆံႏြယ္မ်ားလည္း မရိွေတာ့။ ကတံုးေလးနွင့္ အေမ့ကို မၾကည့္ရက္ဘဲ ေန့တိုင္းငိုမိၾကသည္။
သူမအျဖစ္အတြက္ အေမ့ကိုသိကၡာက်မွာ၊ ခံစားရမွာ စိုးရိမ္ခဲ့ေသာ သူမ...။ အေမ့အျဖစ္ကို မၾကည့္ရက္မျမင္ရက္၊ ရင္နင့္ငိုေႂကြးေနရေလျပီ။ ေန့စဥ္ညဆက္ အေမ့ကိုျပုစုရင္း ငိုေႂကြးရလြန္း၍လားမသိ။ အေမ တကယ္ဆံုးေတာ့ သူမမွာငိုေႂကြးေစရာ မ်က္ရည္မက်န္ေတာ့။
ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ အငယ္ဆံုးသမီးေလးေရွ့ေရးကို စီစဥ္မေပးနိုင္ခဲ့လို့ စိတ္ေျဖာင့္ရွာမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ေျပာဆိုသနားေနၾက ေလသည္။သူမကေတာ့ ဘီရိုနွစ္လံုးအျပည့္ ရိွေနေသာ စာအုပ္မ်ားကို အေမစီစဥ္ေပးခဲ့သည့္ သူမအတြက္ ဘ၀အေဖာ္ဟုသာ ခံယူမိပါသည္။
xxxxxxxxxx
အေမ့စာအုပ္ဘီရိုကို အေမရိွစဥ္ကေတာ့ သူမ တန္ဖိုးမထားခဲ့မိ။ အေမက အတင္းဖတ္ခိုင္းမွသာ ေပၚလီယာနာတို့...၊ နွလံုးသားအဟာရတို့... တစ္အုပ္စ နွစ္အုပ္စ ဖတ္ဖူးခဲ့သည္။ အေမမရိွေတာ့မွသာ အေမ့ကိုလြမ္းတိုင္း စာအုပ္ဘီရိုကို ဖြင့္မိေတာ့သည္။
ဦးေနွာက္ကင္ဆာ ေရာဂါေၾကာင့္ မွတ္ဥာဏ္တေျဖးေျဖး ေပ်ာက္သြားခဲ့ရသည့္ အေမ့ဦးေနွာက္ အသိဥာဏ္မ်ားကို တလႊာခ်င္းျပန္လည္ေတြ့ရိွရသလို ခံစားလာရသည္။ စာအုပ္စာရင္းေရးသည့္ ကတ္ထူလယ္ဂ်ာရွည္ၾကီးကို စလွန္လိုက္သည္နွင့္ ရင္ထဲတြင္ ဒိန္းကနဲျဖစ္သြားရသည္။ အေမ့လက္ေရး ၀ိုင္းစက္စက္နွင့္...' သမီးအတြက္ အေမေပးခ်င္တဲ့ အေမြ '...တဲ့။
သည္စာအုပ္မ်ားသည္ သူမ၏ လက္က်န္ဘ၀ခရီးအတြက္ အေဖာ္ေကာင္းပမာ အေမက စီစဥ္ေပးသြားခဲ့သည္ပဲ။
အေမ့အစီအစဥ္ကို လိုက္နာေနက် အစ္မမ်ား၏ လမ္းစဥ္အတိုင္း သူမကလည္း အေမ့စာအုပ္မ်ားကို ေလ့လာဖတ္ရႈရင္း က်န္ရိွေနေသာ ဘ၀ အခက္အခဲမ်ားကို အားတင္းေက်ာ္လႊားနိုင္ရမည္ေပါ့။
သို့ေပမယ့္ စာအုပ္စာရင္းမွ အေမေနာက္ဆံုး ၀ယ္ယူထားေသာ စာအုပ္မ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည့္ခဏမွာေတာ့ သူမ ေသြးရူးေသြးတန္းနွင့္ စာအုပ္၀ယ္ယူသည့္ရက္စဲြကို အျမန္လွန္ဖတ္မိေတာ့သည္။ သူမတစ္ေယာက္တည္း အားငယ္စိုးရိမ္ေနခဲ့ရေသာ ေန့ရက္မ်ား...။
စာအုပ္မ်ားက ခုခံအားက်ဆင္းေသာ ေရာဂါသည္မ်ား၏ လကၡဏာမ်ား၊ အားေပးျပုစုနည္းမ်ား၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဆးမ်ားအေၾကာင္း...။
အေမ ဘာေတြမ်ား သိသြားခဲ့ေသးလဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၾကကဲြခဲ့ရမလဲ။ ဘယ္လိုမ်ား ဟန္ေဆာင္ေနခဲ့သလဲ။
သူမ ေတြးပင္ ေတြးမၾကည့္ရဲေတာ့ပါ။
သူမက မည္သည့္ အၾကပ္အတည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုေတာ့ ရိွလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ဖူးေလသည္။
xxxxxxxxxxx
ေ၀ (စီးပြားေရးတကၠသိုလ္)
February, 2009...Beauty Magazine
